ความรู้สึกเย็นวาบที่ขั้วหัวใจทำให้ลินตัดสินใจในเสี้ยววินาที เธอไม่รอให้แสงอาทิตย์ของวันใหม่มาถึง ลินรีบปลุกน้องชายที่กำลังหลับสนิทและดึงแขนแม่ให้ลุกขึ้นจากที่นอน
“แม่… ไปตอนนี้เลยค่ะ อย่าถามอะไรทั้งนั้น” เสียงของลินต่ำและสั่นพร่าด้วยความเร่งรีบ
“ลิน เกิดอะไรขึ้นลูก? พ่อยังไม่กลับมาเลยนะ” แม่ยังคงพยายามมองหาอดีตสามีที่ออกไปข้างนอกนานเกินไป
“เขาไม่กลับมาหรอกค่ะแม่… หรือถ้ากลับมา เขาไม่ได้มาคนเดียว” ลินพูดพลางคว้ากระเป๋าเป้ใบเดียวที่บรรจุของจำเป็นพื้นฐานไว้ เพื่อไม่ให้ดูผิดสังเกตหากมีใครมาเห็นเข้า
แต่ก่อนที่เท้าของลินจะทันได้ก้าวพ้นธรณีประตู เสียงหึ่งๆ ของใบพัดโดรนขนาดเล็กก็ดังขึ้นเหนือหลังคาบ้าน แสงเลเซอร์สีเขียวหลายเส้นสาดส่องผ่านรอยแตกของฝาบ้านไม้ สแกนไปมาอย่างรวดเร็วราวกับดวงตาของปิศาจ
“เป้าหมายยืนยัน พิกัดคงที่ ล้อมพื้นที่ได้!” เสียงคำรามจากลำโพงบนโดรนดังก้องไปทั่วชุมชนที่เคยเงียบสงัด
เพียงไม่กี่อึดใจ รถฮัมวี่หุ้มเกราะหลายคันพุ่งเข้าชนรั้วลวดหนามของหมู่บ้านจนขาดสะบั้น หน่วยจู่โจมในชุดเกราะสีดำสนิทพร้อมอาวุธครบมือกระโดดลงมาล้อมบ้านพักของลินไว้ทุกทิศทาง ท่ามกลางชาวบ้านที่ตื่นตกใจและพยายามหนีตาย
ชัย เดินก้าวออกมาจากหลังกลุ่มทหาร ใบหน้าของเขาดูสะอาดสะอ้านขึ้นผิดหูผิดตา
