ท่ามกลางความว่างเปล่าที่ลึกล้ำเกินกว่าสติปัญญาของสิ่งมีชีวิตใดจะหยั่งถึง ณ มิติที่ 5 ที่ซึ่งกาลเวลาไม่ได้ไหลเป็นเส้นตรง แต่เป็นเพียงผืนผ้าที่ถูกพับซ้อนไปมา ตัวตนหนึ่งเอนกายลงบนบัลลังก์ที่ถักทอขึ้นจากแสงดาวและมวลสารลึกลับ
เขาไม่มีร่างกายที่เป็นเนื้อหนัง แต่คือกลุ่มก้อนพลังงานอันมหาศาลที่มีดวงตาสีฟ้าครามคู่ยักษ์จ้องมองผ่านความมืดมิดของจักรวาล แววตาของเขาราบเรียบและเฉยเมยต่อการเกิดดับของกาแล็กซีนับหม้านที่หมุนวนอยู่รอบกาย
เขาเฝ้ามองดวงดาวสีน้ำเงินที่ถูกเรียกว่าโลก… ดวงดาวที่เขากำหนดรหัสไว้ว่า Seed-A01
สายตาอันทรงพลังซูมลึกลงไปผ่านชั้นบรรยากาศ ผ่านกลุ่มเมฆสีเทาที่เริ่มก่อตัว และไปหยุดอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่งในเมืองที่เต็มไปด้วยมลภาวะ เธอชื่อ “ลิน” หญิงสาวที่กำลังแบกตะกร้าผักเก่าๆ เดินฝ่าฝูงชนด้วยแววตาที่เหนื่อยล้าจากการดิ้นรนเพื่อครอบครัว
“เปราะบาง… แต่เต็มไปด้วยเจตจำนงในการดิ้นรน” เสียงของเขาไม่ได้ดังออกมาเป็นคำพูด แต่มันสั่นสะเทือนอยู่ในโครงสร้างของมิติ
เขายื่นมือที่สร้างจากแสงสลัวออกไปเบื้องหน้า นิ้วเรียวยาวขยับเข้าหากันอย่างช้าๆ ก่อนจะ “ดีดนิ้ว” หนึ่งครั้ง
เป๊าะ! *แรงสั่นสะเทือนนั้นส่งผลให้ความจริงบิดเบี้ยว เหนือท้องฟ้าของโลก วัตถุชิ้นหนึ่งพลันถือกำเนิดขึ้นจากความว่างเปล่า มันคือแหว
