ู่แล้ว
“พี่จาง ข้าจะไปสำรวจล่วงหน้าก่อน ถ้าข้ายังไม่ถึงยอดเขาไห่ซือ ก็ไม่ต้องรอข้าก็ได้ ข้าอาจจะไปถึงถ้ำที่ตั้งแท่นเทเลพอร์ตแล้วก็ได้ ถ้าเจออันตรายใดๆ ข้าจะพยายามกลับมาแจ้งให้ท่านทราบโดยเร็วที่สุด” หยวนเซียวกล่าว
“น้องหยวน การสำรวจถ้ำคนเดียวมันอันตรายเกินไปไม่ใช่เหรอ?” จางต้าไห่ถามด้วยความกังวล
“เธอจำได้ไหมว่าเมื่อกี้หลิวเฟยบินหนีไป?” หยวนเซียวหัวเราะ
ที่จริงแล้ว จางต้าไห่คิดทบทวนดูก็ตระหนักว่า ด้วยความคล่องแคล่วและความเร็วของหยวนเซียวแล้ว จึงไม่มีอะไรต้องกังวลจริงๆ
หยวนเสี่ยวมีสัมภาระติดตัวครบ จึงไม่ต้องเตรียมอะไรเพิ่มเติม เธอจึงกล่าวลาจางต้าไห่แล้วออกเดินทาง เมื่อพ้นเขตแดนของประตูหยุนไห่แล้ว เธอก็เรียกเสี่ยวหวงออกมาทันที เก็บดาบหลี่ฮั่วไว้ที่เท้า แล้วขี่หลังเสี่ยวหวงด้วยความเร็วเต็มที่ ความเร็วของเสี่ยวหวงในตอนนี้เร็วกว่าดาบหลี่ฮั่วมาก ซึ่งสามารถลดเวลาในการเดินทางลงได้มากกว่าครึ่ง
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงไปถึงยอดเขาไห่ซือได้ภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมง พอดีกับที่ค่ำลง ส่วนจางต้าไห่และพวกพ้องนั้น หากบินด้วยดาบ อาจจะไปถึงในเย็นวันพรุ่งนี้ หยวนเสี่ยวเห็นว่าคืนนี้ยังมีเวลาเหลือเฟือ และไม่จำเป็นต้องรออยู่ที่เขาไห่ซือ เธอจึงตัดสินใจสำรวจแท่นเทเลพอร์ตด้วยตัวเอง หากมีอันตรายใดๆ เธอจะได้หลบหนีและหยุดยั้งจางต้าไห่และพวกพ้องไม่ให้เสี่ยงอันตรายต่อไปได้
เป็นเวลากลางคืนแล้ว และบริเวณป่าก็เงียบสงบและ
