หยวนเสี่ยวได้เรียนรู้จากเด็กชายอ้วนว่าช่วงหลังมานี้หวังหยินเก็บตัวเงียบ นับตั้งแต่ผู้อาวุโสลำดับที่สี่และหวังจินหายตัวไป เขามักจะอยู่แต่ในบ้าน ทำตัวลึกลับ และบางครั้งก็ติดต่อกับโลกภายนอกผ่านจดหมายโดยใช้เหยี่ยวยักษ์เป็นตัวกลาง
หยวนเสี่ยวจดจำเรื่องนี้ไว้ หวังหยินต้องวางแผนอะไรบางอย่างกับหวังจินอยู่ข้างนอกแน่ๆ ในช่วงเวลานั้น!
แต่ตราบใดที่พวกคุณสองคนไม่มายุ่งกับฉัน ฉันก็จะแกล้งทำเป็นไม่เห็นอะไร! ถ้าพวกคุณกล้ามายุ่งกับฉันอีก ฉันจะทำให้พวกคุณเสียใจ!
จู่ๆ หยวนเซียวก็หยิบถุงหินวิญญาณออกมาแล้วยื่นให้เด็กชายอ้วนกลมพลางพูดว่า “หูไหล ถุงหินวิญญาณนี้เป็นของเจ้าเอง ข้าจึงมอบให้เจ้าตอนนี้เลย ข้างในมีหินวิญญาณระดับต่ำ 400 ก้อน เจ้ากับเสี่ยวอิงแบ่งกันคนละครึ่ง เมื่อมีโอกาสก็แบ่งให้เสี่ยวอิงไป 200 ก้อน แล้วเก็บไว้ฝึกฝนเองอีก 200 ก้อน!”
“เมื่อกี้แกนั่นแหละที่เอาหินวิญญาณชั้นต่ำ 100 ก้อนมาเดิมพันกับแกใช่ไหม? ไม่แปลกใจเลยที่แกมีรสนิยมดีขนาดนี้!” เด็กหนุ่มอ้วนตบไหล่หยวนเซียวเบาๆ พร้อมกับชมทั้งหยวนเซียวและตัวเองในประโยคเดียว
“คุณดึงหินวิญญาณออกมาพร้อมกันเยอะขนาดนี้ ยังพออีกเหรอ?”
“เมื่อไม่นานมานี้ ฉันไปผจญภัยกับพี่โม และได้วัตถุดิบดีๆ มามากมาย ฉันขายพวกมันที่ตลาดสามเซียนได้เงินมาพอสมควร ตอนนี้ฉันไม่ต้องการหินวิญญาณแล้ว ไม่ต้องห่วง!”
พอได้ยินเช่นนั้น เจ้าอ้วนน้อยก็ไม่ลังเลเลย เก็บมันไปทันที ครึ่งหนึ่งเป็น
