ขณะที่จางต้าไห่กำลังจะปฏิเสธ หยวนเซียวก็เปลี่ยนสีหน้าอย่างกะทันหันและกล่าวว่า “ถ้าพี่จางไม่เก็บมันไป ไม่เพียงแต่ข้าจะไม่สามารถไปแข่งขันศิลปะการต่อสู้ที่ประตูภูเขาได้เท่านั้น แต่หากข้าประสบปัญหาใดๆ ในอนาคต ข้าก็จะไม่กล้ารบกวนพี่จางอีก!”
จางต้าไห่รู้สึกอับอายอย่างมากและไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับ หยวนเซียวเก่งกาจในการหลอกลวงคนเกินไป จางต้าไห่เป็นคนจิตใจดี เขาจะยอมรับเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร?!
ระหว่างทางกลับ จางต้าไห่เปิดถุงเก็บของและก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบหินวิญญาณเกรดต่ำเจ็ดสิบหรือแปดสิบก้อนอยู่ข้างใน ศิษย์น้องหยวนโชคดีเหลือเกิน! แต่แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่า ต่อให้มีโอกาสดีๆ ในเหมืองนั้น มันก็เป็นของศิษย์น้องหยวน และเขาต้องเก็บเป็นความลับ ศิษย์น้องหยวนคนนี้ช่างน่ารู้จักจริงๆ!
ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา หยวนเซียว พร้อมด้วยเซียวหวงและเซียวจิน ได้กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม คือไปที่เหมืองทุกวันเพื่อเก็บหินวิญญาณต่างๆ แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะมีหินวิญญาณมากมายแล้ว แต่ใครบ้างจะไม่ต้องการเงินเพิ่ม? แม้ว่าจะใช้ไม่หมด ก็สามารถแบ่งปันให้เพื่อนที่ดีในอนาคตได้
เช้าวันที่หก หยวนเซียวเหาะไปยังเกาะฉิวสุ่ยด้วยดาบของเธอ และอธิบายจุดประสงค์ของเธอให้พี่โมฟัง ปรากฏว่าพี่โมก็มีธุระต้องไปทำที่ประตูภูเขาใหม่เช่นกัน ดังนั้นทั้งสองจึงตัดสินใจออกเดินทางไปด้วยกัน
“คราวนี้เจ้าจะขอดาบอีกหรือ ศิษย์น้องหยวน?” หมอเฟยรู้ว่าหยวนเสี
