อาจารย์ไห่มอบให้ ปากของมดไฟแดงเหล่านี้มีสารพิษ ซึ่งแม้จะไม่ร้ายแรงถึงขั้นฆ่าผู้ฝึกฝนวิชาได้ แต่จะทำให้เกิดอาการบวมและเจ็บปวดอย่างรุนแรงในบาดแผล
ก่อนที่หยวนเซียวจะทันได้จัดการอะไรให้เรียบร้อย เซียวจินก็กรีดร้องและกระโจนเข้าใส่เธอทันที มันถูกมดไฟเกาะอยู่หกเจ็ดตัวและกำลังเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เห็นได้ชัดว่ามันมาขอความช่วยเหลือจากหยวนเซียว!
หยวนเซียวรวบรวมพลังปราณไว้ที่มือทั้งสองข้าง ใช้มือซ้ายจับเซียวจินไว้ แล้วใช้นิ้วชี้ขวาสะบัดไล่มดไฟทั้งหมดกระเด็นไป แต่ถึงอย่างนั้น มือขวาของเธอก็ถูกกัดอีกครั้ง ทำให้เธอโกรธมาก!
จากระยะไกล เห็นเจ้าหนูเหลืองกำลังกลิ้งและคลานลงมาจากเนินดินนุ่มๆ แต่ก็ไม่กล้าวิ่งเข้าหาเขา กลับกันมันวิ่งผ่านไปอย่างหวาดระแวง
หยวนเซียวเริ่มสงสัยจึงบินไปยังเนินดินด้วยดาบหลี่ฮั่วเพื่อตรวจสอบ เธอพบว่ากระแสน้ำปัสสาวะเสือได้ทำลายรังของมดเพลิงสีแดง มดเพลิงสีแดงโกรธจัดจึงแห่กันออกมาไล่ล่าศัตรูไปทุกทิศทุกทาง โชคดีที่มดเพลิงสีแดงบินไม่ได้!
หยวนเซียวเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นในทันที!
เจ้าหมาเหลืองตัวน้อย เจ้าไม่เคยทำอะไรที่เหมือนมนุษย์เลย ไม่ เจ้าไม่เคยทำอะไรที่เหมือนสัตว์เลย!
เมื่อก่อนการจับหัวหนูไว้แล้วบังคับให้มันฉี่ก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่ตอนนี้มันเลยเถิดไปแล้ว หนูวิ่งไปฉี่ในรังมดไฟแล้ว!
