ณภาพต่ำเหล่านี้ไม่ใช่เป้าหมายหลักของข้า สิ่งที่ข้าสนใจในภายหลังคือยาเม็ดสร้างรากฐานระดับกลางและยาเม็ดแก่นทองระดับกลาง ที่ข้าอยากจะขายผ่านศาลาปรุงยาของท่าน โดยพื้นฐานแล้วท่านจะเป็นตัวแทนของข้า ส่วนส่วนแบ่งกำไรนั้น ท่านต้องเจรจาเอาเอง ข้าอยากมอบอำนาจเต็มให้ท่านจัดการธุรกิจยาเม็ดของข้า ข้าสงสัยว่าท่านจะยินดีหรือไม่” หยวนเซียวถามหยวนเซียนจื่ออย่างลังเล พี่ชายที่หยวนเซียวกล่าวถึงซึ่งเป็นนักปรุงยาฝีมือเยี่ยมนั้นก็คือท่านผู้เฒ่าไห่ แต่ถ้าท่านผู้เฒ่าไห่รู้เรื่องนี้ ท่านคงไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
“กล้าเหรอ? ฉันจะไม่กล้าทำอะไรล่ะ! ฉันไม่กลัวเสียหัวถ้ามีเงินให้ได้ แต่ขอร้องอย่าพูดถึงยาเม็ดพวกนี้กับใครอีกในอนาคตนะ อย่างแรกเพราะฉันกลัวว่าเธอจะเดือดร้อนและตกเป็นเป้าหมาย และอย่างที่สองเพราะฉันกลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าฉันขโมยธุรกิจทำเงินของพวกเขาไป!” คำพูดของนางฟ้าหยวนไม่ได้เป็นเรื่องตลกเสียทีเดียว มันมาจากเหตุผล “ด้วยทรัพย์สินที่เธอเสนอมาทั้งหมด ถ้าเธอมียาเม็ดอีกสักสองสามเม็ดก็น่าจะพอแล้ว!”
“ยังมีเรื่องที่อันตรายกว่านี้อีกนะ ฉันสงสัยว่าพี่จะกล้าทำหรือเปล่า?” หยวนเซียวพูดพร้อมกับรอยยิ้ม ตอนนี้เธอเชื่อแล้วว่าหยวนเซียนจื่อเป็นคนน่าเชื่อถือ กล้าหาญ และรอบคอบ หยวนเซียวจึงเกิดความคิดใหม่ขึ้นมา
“อืม…น้องชาย เจ้ายังมีวัสดุหายากและมีค่าอะไรอีกบ้างเหรอ?” นางฟ้าหยวนถามพลางหรี่ตาลง
ทันใดนั้น หยวนเซียวก็โบ
