เซียวเรียกเสี่ยวจินออกมา โดยตั้งใจจะให้มันช่วยเธอหาของราคาถูก เสี่ยวจินตัวเล็กและบอบบาง สามารถใส่ไว้ในแขนเสื้อของเธอได้อย่างง่ายดาย หลายคนไม่รู้จักพังพอนกินวิญญาณ ดังนั้นหยวนเซียวจึงบอกว่ามันเป็นเครื่องรางนำโชค นำมาซึ่งความโชคดีและช่วยให้เธอหาของราคาถูกได้
อย่างที่กล่าวไปแล้ว แม้ว่าพ่อค้าแม่ค้าข้างทางจะขายสินค้าในราคาถูก แต่ส่วนใหญ่เป็นของปลอม หรือหากเป็นของแท้ก็คุณภาพต่ำ อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีโอกาสที่จะได้ของราคาถูกอยู่เสมอ เซียวจินมีพรสวรรค์ในการค้นหาสินค้าดีๆ ที่ซ่อนอยู่ หากเซียวจินสนใจอะไรสักอย่าง เธอก็จะซื้อโดยไม่ลังเล ไม่คิดมาก สิ่งเดียวที่แตกต่างก็คือ กำไรที่เธอได้รับ
หยวนเซียวเดินดูแผงขายของต่อไปเรื่อยๆ ในขณะที่เซียวจินซื้อของเพียงสองชิ้น ครั้งแรกเขาซื้อโล่ขนาดเล็กโดยใช้หินวิญญาณระดับต่ำ 10 ก้อน และครั้งที่สองเขาซื้อดาบสั้นโดยใช้หินวิญญาณระดับต่ำ 20 ก้อน หยวนเซียวรีบนำของทั้งสองชิ้นใส่ลงในแหวนของเขา โดยวางแผนว่าจะศึกษาพวกมันในภายหลังเมื่อมีเวลา
หยวนเสี่ยวเองก็ซื้อของเช่นกัน เธอซื้อยาที่คนอื่นมองว่าไร้ประโยชน์ เป็นยาเม็ดวิญญาณแรกเริ่มคุณภาพต่ำที่มาจากห้องปรุงยา เจ้าของร้านบอกว่าเขาได้มาจากศิษย์ของห้องปรุงยาของสำนักใหญ่แห่งหนึ่ง แม้ว่ายาเม็ดวิญญาณแรกเริ่มนี้จะกินไม่ได้ แต่ก็สามารถเรียนรู้เทคนิคการปรุงยาจากมันได้
หยวนเซียวอ้างว่าเป็นมือใหม่และซื้อมาเพื่อศึกษาด้วยตนเอง ความจริงแล
