ต่ความปรารถนาที่จะโอ้อวดก็อาจฆ่าคนได้เช่นกัน!
“พี่ไห่ นี่คือเห็ดหลินจืออายุพันปีที่ข้าได้มาจากป่าทึบทางตอนใต้ของภูเขาอู่เมิ่ง อย่างที่พี่รู้ ข้าไม่รู้วิธีปรุงยา ดังนั้นการเก็บไว้เองคงเสียเปล่า ข้าบังเอิญเจอพี่วันนี้จึงมอบให้พี่ ถ้าพี่สามารถปรุงยาอายุวัฒนะได้ นั่นจะเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมาก!” เมื่อเห็นสีหน้าขบขันของนักพรตไห่ผู้เฒ่า หยวนเซียวจึงเอื้อมมือไปหยิบเห็ดหลินจืออายุพันปีออกมา หวังจะให้นักพรตไห่ผู้เฒ่าได้ออกกำลังกายเพิ่มพลัง
“หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว! วันนี้ฉันแค่อยากเปิดโลกทัศน์ให้กว้างขึ้นเพื่อจะได้ไปอวดพวกคนแก่เหล่านั้น ฉันก่อเรื่องเอง ฉันก็ต้องรับผลที่ตามมา ฉันไม่ได้อวดหรอกนะ แต่ฉันมีสิ่งประดิษฐ์วิเศษแบบนี้อย่างน้อยแปดหรือสิบชิ้น มันไม่ได้หายากขนาดนั้นหรอก! กลับไปอาบแดดกันเถอะ!”
“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะไม่มาช่วยท่านปรุงยาอีกแล้วนะ พี่ใหญ่” หยวนเสี่ยวกล่าวด้วยท่าทีลังเล
“ไม่มีทาง! ข้าไม่ต้องการเห็ดหลินจืออายุพันปี แต่เจ้าก็ต้องมากับข้าในครั้งต่อไปที่ข้าปรุงยา ข้าสังเกตว่าทุกครั้งที่เจ้ามา เจ้ามักจะนำโชคดีมาให้ ข้าปรุงยามานานกว่าร้อยปีแล้ว และมีเพียงสองครั้งนี้เท่านั้นที่ข้าปรุงยาได้สำเร็จสองชุด!” ท่านอาจารย์ไห่คว้าแขนของหยวนเสี่ยวไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหยวนเสี่ยวจะหนีไปและไม่กลับมาอีก
“พี่ชาย ถ้าพี่ไม่ปล่อยมือ แขนฉันจะหัก แล้วคราวหน้าฉันก็ช่วยพี่ไม่ได้!” หยวนเซียวร้องออกมาด้วย
