โมเฟยผลักไป๋หยูออกไปด้านข้าง ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ข้ากำลังจะปล่อยเจ้าไป แต่เจ้ากลับทำเกินไปเสียอีก การเก็บเจ้าไว้จะเป็นภัยต่อผู้ฝึกฝนคนอื่นๆ เท่านั้น!”
ไป๋หยูทรุดลงกับพื้นเสียงดังตุ๊บ แต่ไม่มีใครสนใจเขาเลย เจียงหวู่ได้รับการฝังศพแม้หลังจากเสียชีวิตแล้ว แต่ไป๋หยูกลับไม่ได้รับการปฏิบัติเช่นนั้น
“น้องหยวน ระดับการฝึกฝนของเจ้าถึงระดับใดแล้ว?” พี่โมวางดาบลงบนพื้นก่อน “บอกข้ามา ข้าสามารถอดทนได้!”
“ผมเพิ่งฝึกฝนพลังปราณถึงระดับเจ็ดเองครับ ท่านผู้อาวุโสระดับสร้างรากฐาน อย่าหัวเราะเยาะผมเลยครับ!” หยวนเซียวกล่าวอย่างเขินอาย
โมเฟยเซไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่โชคดีที่เขามีดาบเหาะติดตัวมาก่อน จึงไม่ล้มลง
“แค่นั้นแหละ! แค่นั้น!” โมเฟยกุมหน้าอก หายใจไม่ออกชั่วขณะ ริมฝีปากสั่นเทา ดูเหมือนอยากจะสบถแต่หาคำพูดไม่ถูก “ฝึกฝนพลังปราณถึงระดับ 7 ใน 2 เดือนเนี่ยนะ? ต่อให้เป็นจักรพรรดิอมตะกลับชาติมาเกิดก็คงไม่ทำแบบนี้หรอก! คิดจะฆ่าคนอื่นทั้งหมดหรือ?!”
“พี่โม อย่าโกรธเลยครับ ต่อไปผมจะตั้งใจเรียนให้มากกว่านี้แน่นอน! ผมจะหาทางขึ้นไปชั้น 8 ให้เร็วที่สุด และจะไม่ขี้เกียจอีกแล้ว!” หยวนเซียวสารภาพ
“ไปให้พ้น! พวกเจ้าทั้งสามคนห้ามพูดกับข้าวันนี้เด็ดขาด!” โมเฟยโมโหจัดและวิ่งหนีไปงอน
เซียวจินและเซียวหวงที่อยู่ข้างๆ ต่างงุนงง พวกคุณคุยอะไรกันอยู่?
หยวนเซียวไม่สนใจเรื่องพวกนั้นเลย เธอฮัมเพลงเบาๆ คว้ามีดบินของเธอแล้วแปลงร่
