ก็มีราชาพญางูยักษ์ปรากฏตัวขึ้น ยาวประมาณหกหรือเจ็ดจาง ลำตัวหนาเท่าถังน้ำ ตัวของมันเป็นสีฟ้าทั้งตัว ปกคลุมด้วยหมอกน้ำแข็ง และสามารถโจมตีด้วยลมหายใจเยือกแข็งได้ พวกเราสู้มันไม่ได้และต้องถอยกลับ วันนี้เมื่อพวกเจ้าสองคนมาร่วมด้วย พวกเรามั่นใจว่าจะปราบราชาพญางูตัวนี้ได้” ไป๋หยูกล่าวขณะเดิน
“ระวัง!” พี่ชายโมตะโกนพลางแทงดาบไปข้างหน้าและตรึงงูพิษที่พุ่งเข้าหาเจียงหวู่กลางอากาศไว้ จากนั้นเขาก็ปลดปล่อยพลังปราณจากดาบออกมา ทำลายงูเป็นชิ้นๆ ร่วงลงพื้น เจียงหวู่เหงื่อแตกพลั่ก เขาไม่คาดคิดว่าจะเจอกับแมลงพิษโจมตีเร็วขนาดนี้หลังจากเข้ามาในป่าทึบ ทั้งๆ ที่ยังอยู่แค่บริเวณชายป่า เขาเกือบถูกพิษเพราะความประมาทของตัวเอง
“ครั้งที่แล้วที่มาที่นี่ มีแมลงพิษมาทำร้ายท่านหรือเปล่าครับ?” พี่โมถาม
“ที่นี่ไม่มีเลย ครั้งล่าสุดที่เราสำรวจ เราถูกแมลงพิษโจมตีตอนที่เราเข้าไปใกล้สระน้ำเย็น” ไป๋หยูกล่าว
“เราลองมองไปข้างหน้าอีกหน่อยดีกว่า บางทีพวกเขาอาจเตรียมพร้อมแล้ว!” พี่โมกล่าว
แน่นอนว่าพวกเขายังไปได้ไม่ไกลนักก็ถูกโจมตีโดยแมลงมีพิษหลายระลอก งูบางตัวโฉบลงมา ซึ่งจัดการได้ค่อนข้างง่าย ส่วนตัวที่อันตรายกว่านั้นจะห้อยตัวอยู่บนกิ่งไม้และปล่อยพิษออกมา พิษนั้นบางครั้งพุ่งไปไกลถึงสามหรือสี่เมตร ทำให้พวกมันว่องไวและยากต่อการป้องกันเป็นอย่างยิ่ง
“มีบางอย่างผิดปกติ! ราชาแห่งงูที่นี่คงฉลาดขึ้นและเดาได้ว่าเราจะกลับมาอีก จึงเตรียม
