” พี่โมถอนหายใจ
“พี่โม มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
“ครั้งที่แล้วท่านพลาดการประชุมประจำเดือนของเราที่หอวิชาการต่อสู้ หลังจากนั้นศิษย์ในสำนักคนหนึ่งชื่อเจียงหวู่มาบอกข้าว่า เขาและเพื่อนจากสำนักลมขาวได้เข้าไปในป่าทึบทางตอนใต้ของภูเขาอู่เมิ่งเพื่อค้นหาสมุนไพร พวกเขาบังเอิญไปพบสระน้ำเย็นที่มีแสงสลัวๆ บนผิวน้ำ ซึ่งบ่งบอกว่ามีสมบัติอยู่ แต่สระน้ำนั้นมีราชาแห่งงูเฝ้าอยู่ และพวกเขาทั้งสองก็สู้มันไม่ได้ จึงต้องหนีเอาตัวรอดอย่างอนาถ โชคดีที่ราชาแห่งงูอยู่ใกล้ๆ สระน้ำเท่านั้น ไม่ได้ไล่ตามพวกเขามา ดังนั้นพวกเขาจึงมาขอให้ข้าช่วยตามหาสมบัติ หากพวกเขาได้สมบัติไปในที่สุด พวกเขาจะแบ่งกันคนละครึ่ง แต่ถ้าสมบัติตกไปอยู่ในมือของคนใดคนหนึ่ง คนนั้นจะต้องชดเชยให้คนอื่นๆ!” พี่โมอธิบายอย่างละเอียด
“ระดับการฝึกฝนของเจียงหวู่และเพื่อนๆ ก้าวหน้าไปถึงระดับไหนแล้ว?” หยวนเซียวถาม
“ตอนนี้เจียงหวู่มีระดับการกลั่นพลังปราณอยู่ที่ระดับ 8 แล้ว และว่ากันว่าเพื่อนๆ ของเขาจากสำนักลมขาวอยู่ที่ระดับ 9 ครั้งล่าสุดที่พวกเขาชวนผมไป ผมมีระดับการกลั่นพลังปราณเพียงระดับ 10 เท่านั้น คงคิดว่าการที่ผมเข้าร่วมจะเป็นประโยชน์กับพวกเขา พวกเขายังไม่รู้ว่าผมได้สร้างรากฐานที่มั่นคงแล้ว” พี่โมกล่าว
“จิตใจของมนุษย์นั้นคาดเดาไม่ได้ ข้าขอแนะนำว่าพี่โมอย่าให้พวกเขารู้ว่าท่านได้สร้างรากฐานสำเร็จแล้ว ท่านสามารถปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ได้เมื่อออกไปล่าส
