ศรีของสัตว์ การทักทายแบบนี้ไม่คุ้มค่าเลย!
“เสี่ยวจิน มานี่สิ มาทักทายลุงโมหน่อย!” หยวนเสี่ยวเรียกอีกครั้ง แต่เสี่ยวจินก็หายไปไหนไม่รู้
“ขอเตือนอีกครั้งนะ ลุงโมเอาของขวัญมาให้ ใครไปทักทายลุงโมก็จะได้รับของขวัญ!”
ก่อนที่เขาจะพูดจบ เซียวจินและเซียวหวงก็มาถึงในทันที หยุดอยู่ด้วยกันตรงหน้าพี่โม เงยหน้าขึ้นมองและรอรับของขวัญ
“ก็ได้ ๆ แกเรียนรู้นิสัยแย่ ๆ จากคนเลว ๆ จริง ๆ เหมือนแกเลย!” พี่ชายโมพูดพร้อมกับยิ้มเยาะ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเปิดกระเป๋าเก็บของและเริ่มค้นหาของข้างใน สัตว์ร้ายสองตัวนั้นยังคงนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นรออยู่ และมันคงน่าอายมากถ้าเขาหาของขวัญให้พวกมันไม่ได้!
ไม่นานนัก พี่ชายโมก็เหงื่อท่วมตัว กระเป๋าเก็บของของเขามีของมากมาย แต่ไม่มีชิ้นไหนเหมาะสำหรับสัตว์วิญญาณเลย เพราะเขาไม่เคยเลี้ยงสัตว์วิญญาณมาก่อนและไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพวกมันเลยสักนิด ด้วยความที่ไม่มีทางเลือกอื่น เขาจึงหยิบหินวิญญาณระดับต่ำออกมาสองสามก้อน แล้วให้สัตว์วิญญาณแต่ละตัวไปสามก้อน
เซียวจินและเซียวหวงมองด้วยความรังเกียจ
ลิตเติ้ลจินมีหินวิญญาณเกรดต่ำอยู่มากมาย และเคยกินหินวิญญาณเกรดกลางมาแล้วด้วยซ้ำ แล้วทำไมเขาถึงต้องสนใจเรื่องนี้ล่ะ? นี่มันของขวัญไม่ใช่เหรอ?!
เจ้าหนูหวงดื่มของเหลววิญญาณเข้มข้นทุกวัน แม้แต่ปัสสาวะของมันก็เป็นของเหลววิญญาณ ถ้าเหล่าสัตว์น้อยตัวอื่นๆ รู้ พวกมันอาจแย่งชิงกัน คุณเรียกหินว
