อกยากขนาดนี้ งั้นเอาทั้งสองอย่างเลยดีกว่า!”
“ฉันบอกแล้วไงว่าเจ้าไม่ได้ยักยอกรางวัลของสำนักไปใช่ไหม?!” หมอเฟยหันไปมองหยวนเสี่ยวด้วยสีหน้าตกใจอย่างกะทันหัน
หยวนเซียวอมยิ้มโดยไม่พูดอะไรสักคำ
“จริงด้วย!” โมเฟยไม่จำเป็นต้องรอคำตอบจากหยวนเซียวเลย สีหน้าเย่อหยิ่งของเขาบ่งบอกทุกอย่างแล้ว เขากำลังคิดถึงรางวัลของสำนักตั้งแต่ยังไม่ทันได้ไปถึงสนามทดสอบด้วยซ้ำ ผู้ช่วยที่เขาหามาได้นั้นเชื่อถือได้จริงหรือ?
เมื่อพลบค่ำมาเยือน ทั้งสองก็มาถึงใกล้ภูเขาอู่เมิ่ง เร็วกว่าที่คาดไว้หนึ่งชั่วโมง ดูเหมือนว่าพละกำลังของพวกเขาจะพัฒนาขึ้นมาก และความเร็วในการเหาะเหินบนดาบก็เร็วขึ้นกว่าเดิม
ขณะที่พวกเขาไต่ขึ้นไปบนยอดเขาด้วยดาบ พวกเขาก็มองเห็นแสงไฟริบหรี่จากกองไฟอยู่ไกลๆ เมื่อเข้าไปใกล้ พวกเขาก็พบกับค่ายของสำนักต่างๆ หลังจากพบที่ตั้งค่ายของสำนักเมฆทะเลแล้ว ทั้งสองก็ไปรายงานต่อผู้อาวุโสสูงสุด
“ศิษย์เอกโมเฟยหยวนเซียวแห่งสำนักหยุนไห่ ขอคารวะท่านผู้อาวุโสสูงสุดและท่านผู้อาวุโสลำดับที่เจ็ด!”
ขณะที่ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งกำลังสนทนากับผู้อาวุโสลำดับที่เจ็ด พวกเขาก็เห็นโมเฟยและหยวนเสี่ยวเดินเข้ามา และทั้งสองก็ต่างประหลาดใจ
“เขาคือคนรับใช้ที่คุณจ้างมาใช่ไหม” ผู้เฒ่าถามโมเฟย
“จริงอยู่ที่ศิษย์น้องหยวนอาสามานั้นน่ายกย่องมาก ดินแดนแห่งการทดสอบมอบโอกาสมากมาย และข้าแน่ใจว่าศิษย์น้องหยวนจะได้ประโยชน์จากมันเช่นกัน” โมเฟยตอบอย่างตร
