อาจจะอ้อมไปทางอื่นก็ได้
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หวังหยินจึงกล่าวว่า “ทำไมท่านทั้งสองไม่ไปกับข้ากลับไปที่ลานกว้างแล้วรอพวกเขากลับมาล่ะ? หยวนเซียวก็คงอยู่ที่นั่นด้วย เราแค่ต้องซ่อนตัวอยู่ที่ทางเข้าถ้ำแห่งใดแห่งหนึ่งก่อน แล้วสังเกตสถานการณ์ที่ลานกว้าง ส่วนความเสียหายที่ท่านได้รับ ข้าจะชดเชยให้หลังจากที่ข้าได้รับทรัพยากรการฝึกฝนประจำเดือนแล้ว อย่างที่ท่านได้ยินมา ศิษย์ภายในแต่ละคนจะได้รับหินวิญญาณระดับต่ำสามก้อนต่อเดือน หลังจากที่ข้าได้รับหินวิญญาณเดือนแรกแล้ว ข้าจะมอบให้ท่านแต่ละคนคนละก้อน”
เมื่อเห็นว่าเด็กชายทั้งสูงและเตี้ยยังลังเลอยู่ หวังหยินจึงพูดต่อว่า “พวกเราค้นหามาสองสามชั่วโมงแล้วแต่ก็ไม่พบหินวิญญาณระดับต่ำเลย โอกาสที่เราจะเจอนั้นริบหรี่มาก ทำไมเราไม่กลับไปที่ลานกว้างเร็วๆ นี้ล่ะ? ถ้ามีใครกลับมาแล้วเจอหินวิญญาณระดับต่ำ เราก็ไปเอามาที่นั่นได้ ไม่น่าจะทำให้เรามีโอกาสมากขึ้นเหรอ?” เด็กชายทั้งสูงและเตี้ยพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดเหล่านั้นหลายครั้ง
หวังหยินหันหน้ามาเยาะเย้ย “พวกศิษย์นอกสองคนนี้คิดว่าจะมาแย่งหินวิญญาณระดับต่ำของข้าไปได้ในเดือนแรกงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ! เดี๋ยวก็โดนอัดเละแน่!”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา หวังหยินและเพื่อนอีกสองคนก็กลับมาถึงบริเวณจัตุรัสผ่านทางเหมือง แต่ทั้งสามคนไม่ได้แสดงตัว พวกเขาเก็บไข่มุกเรืองแสงไว้ล่วงหน้าและซ่อนตัวอยู่ในความมืดที่ทางเข้าเหมือง คอยจับตาดูความเคลื่อ
