ากฐานหรือแก่นทองอาจหายไปหลังจากที่คุณกลายเป็นผู้ฝึกฝนระดับจิตวิญญาณแรกเริ่ม กลายเป็นเพียงหัวข้อสนทนาทั่วไปเท่านั้น มาพยายามไปด้วยกัน!”
“ขอบคุณครับ รุ่นพี่ ผมได้เรียนรู้หลายอย่างเลยครับ”
“ไปปลุกพวกเขาทั้งหมด หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว ให้มารวมตัวกันที่กลางจัตุรัส เราจะออกเดินทางไปเมืองหยุนไห่ในอีกครึ่งชั่วโมง!”
ไม่นานนัก เด็กๆ ที่ทานอาหารเช้าเสร็จก็ทยอยกันมา โจวชิงชิงเริ่มเช็คชื่อตามรายชื่อที่ลงทะเบียนไว้เมื่อวาน มีเด็กทั้งหมดห้าสิบสองคน และมาเรียนห้าสิบเอ็ดคน หากถามว่าใครขาดไป คำตอบก็มีเพียงคนเดียวคือ หวังหยิน ที่ถูกทำร้ายเมื่อวานนี้ ใบหน้าและจมูกของเขาอาจเสียโฉมไปแล้ว
จางต้าไห่กำลังจะกลับไปที่โรงแรมเพื่อขอความช่วยเหลือ เพราะเขาเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้และต้องรับผิดชอบเรื่องเหล่านี้ ทันใดนั้น เขาก็เห็นหวังจินพาหวังหยินออกมาจากโรงแรม หวังจินพูดจากระยะไกลว่า “ข้าคงต้องรบกวนพวกเจ้าอีกหน่อย เจ้านายของข้าเพิ่งส่งข้อความมาบอกให้ข้ารีบกลับไป ดังนั้นข้าจึงพาหวังหยินไปก่อน! เมื่อพวกเรากลับไปแล้ว ข้าจะพาหวังหยินไปที่ลานทดสอบ ดังนั้นพวกเจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องข้า”
“เอาล่ะ น้องชายหวัง ทำตามใจชอบได้เลย!” จางต้าไห่กล่าว
หวังจินหยิบถุงใส่สัตว์วิญญาณออกมา ตบเบาๆ แล้วนกอินทรีดำตัวใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา มันสามารถจุคนได้ถึงห้าหรือหกคนอย่างสบายๆ หวังจินและหวังหยินปีนขึ้นไปบนหลังนกอินทรี นั่งขัดส
