จากประตูบ้านก็ขัดจังหวะความคิดของหยวนเซียว
เมื่อหันศีรษะไป เขาก็เห็นว่าเป็นเสี่ยวอิงที่ยืนอยู่ข้างนอกรั้วและโบกมือให้เขาอย่างขี้เล่น หยวนเสี่ยวรีบเดินไปหา พ่อแม่ของหยวนเสี่ยวสบยิ้มให้กันแล้วก็กลับเข้าไปข้างในเพื่อจัดการธุระอื่น
“ซากุระ ช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเธอไปไหนมา ฉันไม่เห็นเธอเลย”
“พ่อกับแม่พาผมไปบ้านป้าที่เมืองหยุนไห่ แล้วเราก็ไปเล่นที่นั่นอีกสองสามวัน ป้ากับพ่อกับแม่คุยกันว่าเห็นประกาศว่าสำนักหยุนไห่จะรับสมัครศิษย์ภายนอกในอีกไม่นานนี้ แล้วก็อยากให้ผมลองสมัครดูด้วย พี่หยวนเซียว ไปกับเราได้ไหมครับ?”
“ผมแค่กำลังมองหาคนที่จะปรึกษาเรื่องพื้นฐานการเพาะปลูกอยู่ครับ ถ้าไปด้วยกันได้ก็จะยิ่งดี! แต่ผมยังต้องปรึกษากับพ่อกับแม่ก่อนครับ”
ซากุระมองหน้าหยวนเสี่ยวแล้วก็หัวเราะออกมาทันทีพลางพูดว่า “ทำไมผิวขาวขึ้นได้ขนาดนี้ล่ะ?” จริงๆ แล้วซากุระยังมีอีกเรื่องที่ไม่ได้พูด และเธอก็ดูหล่อขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย
“คุณหล่อเหลาและสง่างามแบบนี้มาตลอดเลยนี่นา!” หยวนเซียวพูดพลางแสร้งจัดผมของเขา
“ไม่ละอายใจบ้างเหรอ!” ซากุระพูด แต่แอบหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า “นี่!” ปรากฏว่าเป็นเชอร์รี่ที่หยวนเซียวชอบกิน
หยวนเซียวเอื้อมมือไปหยิบเชอร์รี่พลางพึมพำด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจว่า “เชอร์รี่อร่อยดี แต่ก็ไม่อร่อยเท่าเสี่ยวอิง!”
ซากุระหน้าแดงทันทีเมื่อนึกถึงเกมในบ้านที่เธอเคยเล่นตอนเด็กๆ หยวนเซียวคนนี้พูดจาไร้สาระจริงๆ
