ที่เชิงเขาเสินเซียนมีเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งชื่อไพเราะว่า เมืองซุนเซียน (เมืองแสวงหาเซียน)
มีถนนสายหลักสองสาย และบ้านเรือนของชาวบ้านส่วนใหญ่สร้างอยู่ริมสองข้างทาง เมื่อเวลาผ่านไป จึงกลายเป็นถนนสองสายย่อย
บ้านของหยวนเซียวไม่ได้อยู่บนถนนสายหลักทั้งสองสาย แต่ตั้งอยู่แถวสุดท้ายของเมือง ใกล้เชิงเขา มีบ้านในแถวนั้นน้อยกว่า และบ้านของเสี่ยวอิงอยู่ไม่ไกลนักในแนวทแยงมุมตรงข้าม
สองครอบครัวนี้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน คุณพ่อของหยวนเสี่ยว คือ หยวนไหล และคุณพ่อของเสี่ยวอิง คือ ซูไฉ เป็นเพื่อนบ้านกันมานานหลายปี พวกเขามักแลกเปลี่ยนสัตว์ป่าที่ล่าได้ หรือช่วยเหลือกันในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ส่งผลให้สองครอบครัวนี้สนิทสนมกันมาก และหยวนเสี่ยวกับซูอิงก็สนิทกันเช่นกัน มักเล่นด้วยกันบ่อยๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนที่เสี่ยวอิงแอบจูบหยวนเสี่ยวระหว่างที่พวกเขากำลังเล่นกัน แล้วถูกลุงซูจับได้ ทำให้เธอไม่ได้เล่นกับหยวนเสี่ยวตามลำพัง หยวนเสี่ยวคงมีความสุขมาก! น่าเป็นห่วงจัง!
หยวนเซียวพาซือคงจ้ายเยว่ลงจากภูเขาไปด้วยกัน
น่าเสียดายที่พลังเวทมนตร์ของซีคงจ้ายเยว่ถูกผนึกไว้ ทำให้เธอไม่สามารถดูดซับพลังอมตะในโลกมนุษย์ได้ ตอนนี้เธอจึงไม่ต่างจากคนธรรมดามากนัก เธอเองก็อดอยากและได้รับบาดเจ็บ และพลันกลับคืนสู่สภาพมนุษย์ธรรมดาเหมือนเมื่อหลายปีก่อนก่อนที่จะเริ่มฝึกฝนวิชาเซียน
ชายชราผู้เด็ดดวงจันทร์ไม่เกรงกลัวสิ่งใด แล้วอย่างไรเล่าหากเขาใช้เว
