“ให้อภัยพวกเจ้าหรือ?”
กู้ฉางชิงมองเหล่าผู้ฝึกตนที่คุกเข่าขอความเมตตา ท่าทางน่าสงสารด้วยสายตาเย็นชา
“ถ้าอย่างนั้น เจ้าพร้อมจะชดใช้สิ่งใด?”
“ชดใช้? เรา… พวกเราไม่ได้ลงมือ”
หนึ่งในจักรพรรดิสวรรค์กล่าวขึ้นอย่างอดไม่ได้
“ไม่ได้ลงมือ?”
กู้ฉางชิงมองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ “เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กสามขวบหรือ?”
ถ้าข้าไม่ได้ใช้ค่ายกลดาบพิชิตเซียน หรือไม่ได้แสดงพลังที่เหนือกว่า พวกเจ้าจะยืนดูอยู่เฉย ๆ โดยไม่ลงมือจริงหรือ?
สุดท้ายแล้ว พวกเจ้าก็แค่กลัวพลังของข้าเท่านั้น!
“การที่พวกเจ้าไม่ได้ลงมือ ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีความผิด โลกนี้ไม่มีสิ่งดี ๆ แบบนั้นหรอก หากพวกเจ้าอยากไม่มีความผิด มีเพียงทางเดียวคือย้อนกลับไปปฏิเสธคำเชิญของมหาเทพลั่ว”
“แต่พวกเจ้าทำได้หรือ?”
พูดจบ กู้ฉางชิงสะบัดมือเบา ๆ
“ข้าให้เวลาเจ้าเพียงเจ็ดวัน ในเจ็ดวันนี้จงรวบรวมค่าชดเชยที่ข้าพึงพอใจมา หากไม่เช่นนั้น ข้าจะไปเยือนตระกูลและสำนักของพวกเจ้าด้วยตัวเอง!”
คำพูดเด็ดขาดของกู้ฉางชิงทำให้ทุกคนที่ได้ยินไม่อาจปฏิเสธได้
เหล่าผู้แข็งแกร่งแห่งแดนวิญญาณแต่ละคนต่างก็รู้สึกสิ้นหวังจนแทบอยากจะร้องไห้
แต่ด้วยการมีหุ่นเทพสวรรค์หลอมรวมอยู่ข้างกายกู้ฉางชิง ทำให้พวกเขาไม่กล้าพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว พวกเขาก้มหน้าเดินจากไปอย่างหดหู่
