จักรพรรดิเทพทั้งสี่ ซึ่งในนั้นมีสองคนอยู่ในขอบเขตสัมบูรณ์กลับไม่อาจสู้ราชาเทวะเพียงคนเดียวได้ เรื่องเช่นนี้หากเล่าให้ใครฟังก็คงไม่มีใครเชื่อ และคงคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระ
“นี่หรือคือพลังที่แท้จริงของสหายกู้?”
อีกฟากหนึ่งของทะเลเมฆ จักรพรรดิหยกสวรรค์มองภาพในค่ายกล นางเห็นกู้ฉางชิงที่ก้าวเดินท่ามกลางทะเลเมฆราวกับเดินเล่นในสวน ขณะที่สะบัดกระแสดาบพิฆาตอย่างง่ายดาย จนจักรพรรดิเทพทั้งสี่ต้องวุ่นวายหลบหลีกอย่างเสียขบวน
นางพึมพำกับตัวเอง ขณะที่สายตาอันงดงามของนางจับจ้องไปยังบุรุษตรงหน้าด้วยความหลงใหล หัวใจของนางเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา นางเคยพบเห็นผู้มีพรสวรรค์มามากมาย
ตัวนางเองก็ถือเป็นหนึ่งในยอดอัจฉริยะ
แต่เมื่อเทียบกับกู้ฉางชิงแล้ว…
ได้เพียงบอกว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย
ทั่วทั้งลานการต่อสู้เงียบสงัด
ไม่ต้องกล่าวถึงส่วนลั่วเสิ่นเยว่ที่อยู่ห่างออกไป นางที่ได้เห็นกู้ฉางชิงเพียงสะบัดมือฆ่าจักรพรรดิสวรรค์ระดับสัมบูรณ์ไปก่อนหน้านี้ก็ถึงกับอึ้งจนคิดอะไรไม่ออก
และในตอนนี้ นางกลับได้เห็นกับตาตัวเองอีกครั้งว่ากู้ฉางชิงสามารถต่อกรกับจักรพรรดิเทพสี่คนพร้อมกัน และกดดันพวกเขาจนเสียขบวน ลั่วเสิ่นเยว่รู้สึกว่าการต่อสู้ครั้งนี้เหมือนฝันไป
“นี่คือพลังที่วิญญาณแห่งความเป็นอัจฉริยะสามารถไปถึงได้จริงหรือ?”
