เสียงของกู้ฉางชิงดังขึ้น น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความผิดหวังอย่างแท้จริง ทำให้ใบหน้าของมหาเทพลั่วยิ่งมืดคล้ำลง
“ดี! ดีมาก!”
เขาหัวเราะด้วยความโกรธ ปลดปล่อยเสียงคำรามยาวและสะบัดชายแขนเสื้อ
“ชิ้ง!”
เสียงดาบก้องสะท้านขึ้น ตามมาด้วยเสียงดาบอีกเก้าเสียงที่ดังต่อเนื่องกันทั่วท้องฟ้า
เบื้องหลังของมหาเทพลั่ว ปรากฏกระบี่โค้งสีเลือดเก้าเล่มเปล่งประกายแสงสีเลือดลอยขึ้นมารวมกันเป็นวงล้อกระบี่
“วงล้อกระบี่สุริยัน! นี่คืออาวุธประจำตัวระดับจักรพรรดิของมหาเทพลั่ว!”
“วงล้อกระบี่เก้าชั้น ดาบแต่ละเล่มเป็นอาวุธระดับจักรพรรดิขั้นกลาง แต่เมื่อรวมกันทั้งเก้าเล่ม พลังเทียบเท่ากับอาวุธระดับจักรพรรดิขั้นสูงขั้นที่ห้า!”
“มหาเทพลั่วถึงขั้นนำอาวุธนี้ออกมา แสดงว่าเขาเอาจริงแล้ว!”
เหล่าผู้ฝึกเซียนรอบ ๆ ต่างกลั้นหายใจด้วยความตื่นเต้น
มหาเทพลั่วแสดงสีหน้าภาคภูมิ มองไปยังกู้ฉางชิงเพื่อค้นหาแววตาของความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัว
แต่ใบหน้าของกู้ฉางชิงยังคงสงบนิ่ง ปราศจากความรู้สึกใด ๆ ที่เปลี่ยนแปลง
“หวังว่าเจ้าจะยังคงสงบนิ่งได้เช่นนี้ในภายหน้า!”
มหาเทพลั่วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนสะบัดแขนเสื้ออีกครั้ง
“ฟึ่บ!”
วงล้อกระบี่สีเลือดเก้าชั้นที่น่ากลัว ถูกพลังวิญญาณหล่อเลี้ยงจนเปล่งแสงเจิดจ้า ลอยต่ำเหนือเมฆา ปล่อยแสงสีเลือดยาวเป็นทาง พุ่งตรงไปยังกู้ฉางชิงอย่างรวดเร็ว
