“ทำไมกัน? เจ้ายังกล้าคุยโวว่าที่แดนใต้ไม่มีใครสู้เจ้าได้ แต่กลับไม่มีความกล้าที่จะมาประลองกับคุณชายเช่นข้าหรือ!?”
เมื่อเห็นเด็กชายอายุเพียงห้าหรือหกขวบพูดจาอวดอ้างเรียกตัวเองว่า “คุณชาย” ผู้คนรอบลานประลองบางคนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
“เจ้าจะมาประลองกับข้าอย่างนั้นหรือ?”
เย่ว์หลิงซวนมองกู้ชิงเฉินด้วยสายตาเย้ยหยัน
ในใจของนางเชื่อมั่นว่าเด็กคนนี้คงถูกส่งมาโดยกองกำลังที่เป็นศัตรูเพื่อสร้างความปั่นป่วนในงานประลอง
หากนางลงมือเองกับเด็กคนนี้ คงดูไร้ค่าและเสียชื่อเสียง
แต่จะปล่อยให้เด็กคนนี้พูดจาไร้สาระต่อไปบนเวทีก็ไม่ได้เช่นกัน
เมื่อคิดได้เช่นนั้น
“ผู้ใดก็ได้! จัดการเด็กคนนี้และโยนลงจากเวทีให้ข้า!”
สิ้นคำของเย่ว์หลิงซวน
ร่างหนึ่งพุ่งลงมาจากจวนเจ้าเมืองชางหลัน
“โปรดวางใจท่านหญิงศักดิ์สิทธิ์! เด็กคนนี้ข้าจะจัดการให้เอง!”
ผู้ดูแลระดับครึ่งราชาจากเมืองชางหลันกล่าวด้วยน้ำเสียงประจบประแจง เขามองเห็นความไม่พอใจของเย่ว์หลิงซวนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังใบหน้าสงบนิ่ง
ทันทีที่เขามาถึง ก็เตรียมจะจับตัวกู้ชิงเฉินเพื่อส่งตัวไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์
เย่ว์หลิงซวนส่งสายตาพึงพอใจให้ชายผู้นั้น ยิ่งทำให้เขามั่นใจและกระหยิ่มใจมากขึ้น
ทันใดนั้น ผู้ดูแลก็ลงมือโจมตีกู้ชิงเฉินด้วยพลังรุนแรง แม้จะไม่ถึงขั้นเอาชีวิต แต่หากสำเร็จ กู้ชิงเฉินย่อมได้รับบาดเจ็บสาหัส
