กู้หยวนก็ทำได้เพียงกัดฟันทนรับชะตากรรมอันโหดร้าย และซ่อนความเจ็บปวดไว้ในใจเท่านั้น
“เดิมทีเรื่องเหล่านี้พ่อไม่คิดจะเล่าให้เจ้าฟัง แต่เมื่อเห็นว่าเจ้าสามารถทะลวงเข้าสู่ขั้นราชาเทวะได้ ข้าก็รู้สึกว่ามีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง”
“พ่อในชาตินี้คงไม่หวังว่าจะได้พบแม่ของเจ้าและน้องสาวอีกแล้ว แต่ชิงเอ๋อร์ เจ้าอาจจะยังมีความหวังอยู่!”
กู้หยวนกล่าวพลางมองไปยังกู้ฉางชิงด้วยความจริงจัง
“พ่อบอกเรื่องนี้กับเจ้า ไม่ใช่เพื่อให้เจ้ารีบไปตามหาแม่และน้องสาวในตอนนี้ แต่เพื่อให้เจ้ารู้เรื่องราวในอดีต และรอจนกว่าเจ้าจะมีพลังที่แข็งแกร่งพอในอนาคตค่อยคิดถึงเรื่องนี้”
กู้ฉางชิงพยักหน้ารับด้วยความเข้าใจ “ท่านพ่อวางใจเถิด ข้ารู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควร เพียงแต่ว่าท่านแม่มาจากตระกูลใดกันแน่?”
“พ่อไม่รู้ เพราะแม่ของเจ้าในตอนนั้นใช้ชื่อปลอมทั้งหมดเพื่อหลบหนีการตามล่า จนกระทั่งก่อนจากไป นางถึงบอกชื่อจริงกับพ่อ”
“ดูเหมือนว่าตระกูลของนางจะไม่ได้มาจากแดนวิญญาณแห่งนี้ แต่เป็นตระกูลจากนอกแดนวิญญาณ และนามสกุลนั้นคือ…”
“หน่าหลาน!”
“ตระกูลหน่าหลาน ชื่อของแม่เจ้าคือหน่าหลานเหยียน ส่วนน้องสาวเจ้า ชื่อกู้ชิงหยวน…”
เมื่อกลับมาที่เรือนพัก กู้ฉางชิงนึกทบทวนข้อมูลที่บิดาเล่าให้ฟัง พร้อมบันทึกชื่อของมารดาและน้องสาวไว้ในใจ
ที่หน้าประตู ไป๋ฮวนผู้ซึ่งรับหน้าที่สืบข่าวเกี่ยวกับแดนศักดิ์สิทธิ์ชางหลัน ได้รออยู่ที่นั่นมาเป็นเวลานาน
