ทว่าเมื่อพวกเขามาถึงฐานที่ตั้งของสำนักในตลาดชุมชนใกล้เหมือง และเห็นสภาพของผู้อาวุโสที่ห้า
ทุกคนกลับยืนนิ่งอึ้ง
ผู้อาวุโสที่ห้า ผู้ที่เคยมีท่าทีแข็งกร้าวกร่างต่อทุกคนที่ขวางทาง
เวลานี้ใบหน้าของเขากลับซีดเซียว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความเสียใจ เขาถูกประกบข้างโดยผู้อาวุโสอีกสองคนของสำนัก พร้อมด้วยหัวหน้าสำนักที่เดินตามมาติดๆ
เขาไม่ได้หยุดพักที่ตลาดแม้แต่น้อย แต่เดินทางตรงไปยังเมืองเจียงหลิน
ท่าทางเช่นนี้
ไม่ใช่การไปจัดการตระกูลกู้ หรือยึดเหมืองกลับคืน
แต่ดูเหมือนจะเป็นการไปขอขมาขอโทษตระกูลกู้เสียมากกว่า!
“นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
“หรือว่า…หรือว่าตระกูลเจียงยอมรับตระกูลกู้เป็นเครือญาติจริงๆ?”
ศิษย์สำนักเขาเมฆาต่างพากันมึนงง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น
ทว่าในตลาด มีผู้ฝึกตนที่รับรู้ข่าวสารมากกว่าหัวเราะเบาๆ พลางกล่าวขึ้นว่า
“อะไรนะ? ตระกูลเจียงยอมรับตระกูลกู้เป็นเครือญาติ?”
“ตระกูลเจียงเป็นอะไรนักหนา? พวกเขามีสิทธิ์อะไรจะมาแปดเปื้อนตระกูลกู้ ที่บัดนี้ได้ถือกำเนิดมังกรแท้อย่างท่านฉางชิง? เลิกพูดเล่นเถอะ! พวกเจ้ายังเด็กเกินไป ฟังข่าวสารมาผิดๆ กันทั้งนั้น!”
ผู้ฝึกตนผู้นั้นพูดจบก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา ราวกับผิดหวังที่อีกฝ่ายไม่เข้าใจความจริง ก่อนจะเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้เหล่าศิษย์สำนักเขาเมฆามองหน้ากันไปมา
