แต่ในตอนนี้ เมื่อเห็นเด็กสองคนแสดงท่าทางสนิทสนมกับกู้หยวนเช่นนี้
เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลเจียงล้วนรู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน
แม้แต่เจียงอวิ๋นซานเองก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายพยายามระงับความตกตะลึง ก่อนจะเปิดปากถามกู้หยวนอย่างยากลำบาก
“ท่านพ่อตา…เด็กสองคนนี้คือ…”
กู้หยวนมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกใจของพวกเขา หัวใจพลันเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ แม้ใบหน้าจะแสดงความสงบนิ่ง เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“หลานของข้า ลูกของฉางชิงและเหลียนซิน”
“อะไรนะ!?”
“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้!”
“เจียงเหลียนซิน หญิงไร้ค่าคนนั้น จะมีลูกที่เป็นอัจฉริยะระดับนี้ได้อย่างไร!?”
คำพูดของกู้หยวนทำให้เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลเจียงถึงกับช็อกจนพูดอะไรไม่ออก
โดยเฉพาะเจียงไป๋เวยที่ยืนนิ่ง ราวกับจิตใจของนางได้หลุดลอยออกจากร่างไปแล้ว
ความตื่นตระหนกของเจียงไป๋เวยทำให้นางลืมไปว่านี่คือคฤหาสน์ของตระกูลกู้ นางเผลอพูดเรียกเจียงเหลียนซินว่า ‘หญิงไร้ค่า’ ออกมาตรง ๆ
ก่อนหน้านี้ นางยังมีความหวังเล็ก ๆ อยู่ในใจว่าเจียงเหลียนซินและกู้ฉางชิงอาจเป็นเพียงคนที่มีชื่อซ้ำกันโดยบังเอิญ
แต่ในตอนนี้
เมื่อเห็นกู้หยุนซีและกู้ชิงเฉินกับตาตัวเอง ความหวังสุดท้ายในใจก็พังทลายจนหมดสิ้น นางถึงกับตะโกนออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้
“เจ้าเป็นใคร? กล้าดูหมิ่นแม่ของข้าว่าเป็นหญิงไร้ค่า!”
คำพูดของเจียงไป๋เวยทำให้กู้หยุนซีและกู้ชิงเฉินทนไม่ไหว
