ครึ่งวันต่อมา เรือสำราญที่กู้ซี่เอ๋อร์โดยสารมาหยุดเทียบท่าที่เกาะเฉินซิน
ตลอดเวลาที่เหลืออยู่บนเรือ กู้ซี่เอ๋อร์ไม่กล้าออกจากห้องพักเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทันทีที่เรือหยุดเทียบท่า นางและผู้ติดตามต่างรีบลงจากเรืออย่างรวดเร็ว
เมื่อมาถึงเกาะ พวกเขาเลือกหาที่พักในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งเพื่อพักชั่วคราว
แม้ว่าเกาะเฉินซินจะอยู่ภายใต้การปกครองของสำนักใจพิสุทธิ์ แต่บนเกาะก็ไม่ได้มีเพียงศิษย์ของสำนักเท่านั้น ยังมีผู้คนมากมายที่อาศัยอยู่ในเมืองต่าง ๆ
คนเหล่านี้ดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยการพึ่งพาสำนักใจพิสุทธิ์ เพื่อสร้างความมั่นคงและความสงบสุข
กู้ซี่เอ๋อร์ไม่ลืมคำสั่งเสียของบิดา กู้เฉียน ก่อนพิธีรับศิษย์ของสำนักใจพิสุทธิ์จะเริ่มขึ้น นางจึงตัดสินใจเดินทางไปยังประตูภูเขาของสำนักก่อนล่วงหน้า
ที่เชิงเขา กู้ซี่เอ๋อร์มองเห็นศิษย์ของสำนักใจพิสุทธิ์เดินไปมา แต่ละคนล้วนมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความภาคภูมิใจ
ไม่นานมานี้ พวกเขายังเป็นเพียงศิษย์ของนิกายกึ่งราชา แม้ว่าฐานะจะไม่เลว แต่ในท้องทะเลหมื่นอสูรใต้แล้ว ศิษย์นิกายกึ่งราชามีมากมายจนแทบจะนับไม่ถ้วน
บางนิกายกึ่งราชา มีศิษย์มากกว่าสำนักใจพิสุทธิ์หลายเท่า
แต่สถานการณ์ในตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว สำนักใจพิสุทธิ์ได้ยกระดับเป็น “อำนาจระดับราชา”
ในทะเลหมื่นอสูรใต้ อำนาจระดับราชามีอยู่เพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น
