“ท่านอาวุโสใหญ่ ในสำนักใจพิสุทธิ์ นอกจากข้าแล้ว ท่านคือผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งที่สุด เมื่อถึงเวลาเปิดศึก จงหาโอกาสพาศิษย์สายตรงไม่กี่คนฝ่าออกไปจากการปิดล้อมให้ได้” เจ้าสำนักใจพิสุทธิ์มองไปยังศิษย์สายตรงกลุ่มหนึ่ง พวกเขาเป็นศิษย์ที่มีพรสวรรค์สูงที่สุดในรุ่นเยาว์ และถือเป็นความหวังของสำนัก
“หากพวกเจ้าเอาตัวรอดได้ อย่าลืมกลับมาแก้แค้นให้สำนักใจพิสุทธิ์ในอนาคต!” แม้จะพูดเช่นนี้ แต่เจ้าสำนักก็รู้ดีว่าความหวังนั้นเลือนราง
เมื่อต้องเผชิญกับกองกำลังผสานของสองฝ่ายที่มีพลังเหนือกว่าในทุกระดับ ตั้งแต่ระดับสูง กลาง และล่าง การจะหลบหนีออกไปนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ ยกเว้นแต่ปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้น
“ท่านเจ้าสำนัก…”
ศิษย์สายตรงหลายคนแสดงความรู้สึกสะเทือนใจ
“ไปเถอะ ปล่อยข้าไว้คนเดียว…”
เจ้าสำนักใจพิสุทธิ์เอนกายพิงเก้าอี้ไม้ ร่างกายของเขาดูเหมือนจะแก่ชราลงไปในทันที
“ขอรับ…”
เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์ทั้งหมดทยอยออกไป เหลือเพียงเจ้าสำนักที่นั่งอยู่ในหอประชุมที่เงียบสงัดเพียงลำพัง
ทันใดนั้น ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้นในหอประชุมโดยไร้เสียงใด ๆ
เจ้าสำนักใจพิสุทธิ์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้พลันเบิกตากว้าง เขามองชายหนุ่มที่ปรากฏตัวขึ้นด้วยความตกตะลึง
รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าของกู้ฉางชิงทำให้เจ้าสำนักรู้สึกขนลุก
เขาเป็นใคร?
และ…เข้ามาในหอประชุมนี้ได้อย่างไร?
