“สองพันหนึ่งร้อยหินวิญญาณ”
“สองพันห้าร้อยหินวิญญาณ!”
เสียงของโม่ห่าวไป่ดังขึ้นทันทีหลังจากกู้ฉางชิงเอ่ยราคา
กู้ฉางชิงมองไปยังตำแหน่งที่โม่ห่าวไป่นั่งอยู่ พร้อมทั้งมองตงเหยียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าภาคภูมิใจราวกับจะพูดว่า
“เจ้าไม่ใช่รึที่บอกว่ารวยนัก?”
“มา เพิ่มราคาอีกสิ!”
กู้ฉางชิงไม่ได้เพิ่มราคาอีก แต่ถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบ
“เจ้ากำลังช่วยเหลือคนอื่นอยู่หรือ?”
โม่ห่าวไป่หัวเราะเยาะ “ในเมื่องานประมูลจัดขึ้นก็ย่อมเป็นเรื่องของคนมีเงินมากกว่า ใครรวยก็ย่อมได้สิ่งของไป มา เพิ่มอีกสิ! คุณชายผู้นี้มีทุกอย่าง กระทั่งหินวิญญาณที่ใช้ไม่หมด!”
“วันนี้ ข้าจะทำให้เจ้าจำใส่หัวไว้ เกาะไห่เยว่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่ใครจะมาล่วงเกินข้าได้!”“ตราบใดที่ข้าโม่ห่าวไป่อยู่ตรงนี้ หากเจ้าได้ของชิ้นใดไปก็ถือว่าเจ้ามีฝีมือ!”
“หึ!”
กู้ฉางชิงหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่ดาบยาวในมือจะปรากฏขึ้นราวกับมาจากอากาศว่างเปล่า และในพริบตาเดียวก็สะบัดดาบใส่โม่ห่าวไป่อย่างไม่ลังเล
แสงคมดาบสว่างจ้า ราวกับจะแยงตาครึ่งค่อนหอประมูล ค่ายอาคมบนเวทีประมูลเริ่มส่องแสงพราวระยับอย่างบ้าคลั่ง
ปึง!
เครื่องรางคุ้มภัยครั้งเดียวที่ติดตัวโม่ห่าวไป่อยู่หลายชิ้นระเบิดออกเพื่อปกป้องเขา โชคดีที่เขาตอบสนองได้รวดเร็วและดึงแขนกลับทันเวลา ไม่เช่นนั้นคมดาบเมื่อครู่คงเฉือนแขนของเขาขาดไปแล้ว
ถึงกระนั้น เหงื่อเย็นก็ชโลมกายของโม่ห่าวไป่อย่างหนัก
