หลังจากคำพูดของบิดา โม่ห่าวไป่เริ่มสงบสติลง เขาเริ่มนึกย้อนถึงเหตุการณ์ในหอประมูล และท่าทีสงบนิ่งของกู้ฉางชิงในตอนนั้น ความรู้สึกเย็นวาบพลันแล่นไปทั่วร่าง
ชายคนนี้กล้าข่มขู่เขาและทั้งตระกูลโม่ในดินแดนของตระกูลเอง เรื่องนี้มีความเป็นไปได้อยู่สองอย่าง
อย่างแรกคือ ชายคนนั้นไม่เห็นตระกูลโม่อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
อย่างที่สองคือ ชายคนนั้นต้องเป็นคนโง่ที่ไม่รู้จักคิด
แต่คนที่สามารถบรรลุถึงขอบเขตวิบากกรรมได้ตั้งแต่อายุราวยี่สิบ จะเป็นคนโง่ได้อย่างนั้นหรือ?
โม่ห่าวไป่พลันรู้สึกว่าตัวเขาเองช่างโง่เขลาเสียจริง
