“ไม้จิตวิญญาณ? พอดีเลย ใช้มันทำโลงศพให้ลูกสาวเจ้าเถอะ”
“หืม?”
กู่หมิงชะงักไปทันที คิดว่าเขาคงฟังผิดไป
“โลงศพ?”
มันหมายความว่าอย่างไร?
หวังจงไม่ได้สนใจคำถามของกู่หมิง เขาเพียงหันไปมองเจ้าสำนักใจพิสุทธิ์และผู้อาวุโสคนอื่น ๆ แล้วกล่าวว่า “พวกท่านยังรออะไรอยู่?”
ก่อนกลับมาที่นี่ หวังจงได้ส่งข่าวล่วงหน้าให้เจ้าสำนักทราบแล้ว เพราะเขากลัวว่ากู่หมิงจะพยายามหนี หากกู่หมิงหลบหนีไปได้ ความพินาศของสำนักใจพิสุทธิ์ก็จะหลีกเลี่ยงไม่ได้
ความรู้สึกถึงภัยคุกคามแปลกประหลาดผุดขึ้นมาจากส่วนลึกในใจของกู่หมิง เขาคิดจะถอยหนี แต่…
ปัง!
เจ้าสำนักใจพิสุทธิ์ที่ยืนอยู่ข้างกู่หมิงตวัดฝ่ามือใส่กลางหลังของกู่หมิงอย่างรุนแรง
“อั่ก…”
เลือดสด ๆ พุ่งออกมาจากปากของกู่หมิง เขาหันไปมองเจ้าสำนักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เพียงแค่การโจมตีเดียว เขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส
“ท่านเจ้าสำนัก! ทำไม?”
“ข้ากู่หมิงทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างให้กับสำนักใจพิสุทธิ์มาโดยตลอด ข้าไม่เคยทำสิ่งใดที่เป็นการทรยศต่อสำนัก แล้วทำไมถึงทำกับข้าเช่นนี้?”
“เพราะลูกสาวสุดที่รักของเจ้า นางได้ก่อภัยพิบัติมาสู่สำนักใจพิสุทธิ์ของเรา”
“ภัยพิบัติจากผู้แข็งแกร่งขอบเขตราชา”
เจ้าสำนักใจพิสุทธิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นและใบหน้าที่ไร้อารมณ์
และนี่ไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งขอบเขตราชาธรรมดา
