สิ่งที่ทำให้หวงหยิงหยิงตกตะลึงมากยิ่งขึ้น คืออายุของยอดฝีมือผู้นี้
เขาดูเหมือนจะอายุไม่ต่างจากพวกนางเท่าไร หรืออาจจะ… เด็กกว่าด้วยซ้ำ?
นี่มันปีศาจอะไรกัน?
อายุยี่สิบกว่าปี อยู่ในขอบเขตราชา?
“ราชันย์อสูรระดับราชาลึกลับ? ก็แค่นี้เอง” กู้ฉางชิงที่ลอยอยู่กลางอากาศ ไม่ได้สนใจท่าทางตกตะลึงราวกับเห็นผีของอาจารย์หยางและเหล่าศิษย์ เขาค่อยๆ ร่อนลงบนผิวน้ำและเก็บซากของราชันย์อสูรใส่เข้าไปในแหวนมิติ
แหวนมิติของกู้ฉางชิงไม่เล็ก แต่ก็จุซากราชันย์อสูรตัวนี้ได้พอดี ซากของราชันย์อสูรนั้นล้วนเป็นของล้ำค่า คาดว่าจะขายเป็นหินวิญญาณได้มหาศาล
กู้ฉางชิงเองก็ตกใจอยู่บ้าง
แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจคือความแข็งแกร่งของตัวเอง
ก่อนหน้านี้ เขาประเมินว่าตัวเองน่าจะมีความแข็งแกร่งราวๆ ระดับราชาลึกลับขั้นต้น
แต่จากการต่อสู้เมื่อครู่ ทำให้กู้ฉางชิงตระหนักว่า ความแข็งแกร่งของเขาอาจจะมากกว่าที่เขาประเมินไว้! มากโขเลยทีเดียว!
ระดับราชาลึกลับขั้นต้น ไม่อาจต้านทานดาบของเขาได้แม้เพียงครั้งเดียว
“ร่างดาบแห่งความโกลาหล ข้าคงประเมินเจ้าต่ำไปจริงๆ”
ในขณะนั้น อาจารย์หยางและเหล่าศิษย์สำนักใจพิสุทธิ์จึงค่อยๆ ฟื้นจากความตกตะลึง
อาจารย์หยางรีบโค้งคำนับและประสานมือขอบคุณกู้ฉางชิง “ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่ช่วยชีวิตพวกเรา ข้าน้อยหยางเจิ้น ขอบพระคุณจากใจจริง…”
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสอย่างสุดซึ้ง!”
“ขอบคุณ…”
