“ท่านผู้นั้น น่าจะเป็นหนึ่งในอัจฉริยะจากรายชื่อยอดฝีมือฟ้าคราม”
“มีเพียงอัจฉริยะจากรายชื่อยอดฝีมือฟ้าครามเท่านั้น ที่มีความเป็นไปได้ที่จะก้าวเข้าสู่ขอบเขตราชาในวัยเพียงยี่สิบปี” อาจารย์หยางกล่าวช้าๆ ตัวเขาเองก็แทบไม่อยากเชื่อว่าจะมีโอกาสได้พบกับอัจฉริยะจากทำเนียบนี้…
“อัจฉริยะจากรายชื่อยอดฝีมือฟ้าคราม?”
“ท่านอาจารย์หยาง รายชื่อยอดฝีมือฟ้าครามคืออะไรหรือขอรับ?”
อาจารย์หยางเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววปรารถนา
“รายชื่อยอดฝีมือฟ้าครามแห่งแดนวิญญาณ เป็นบัญชีรายชื่อที่รวบรวมอัจฉริยะเกือบทั้งหมดของแดนวิญญาณเอาไว้”
“ในบัญชีมีหนึ่งพันคน ผู้ที่สามารถมีชื่ออยู่บนนั้นได้ ล้วนเป็นอัจฉริยะเหนืออัจฉริยะ ปีศาจในหมู่ปีศาจ”
“หนึ่งพันคน? เยอะขนาดนั้นเลยหรือ?” ศิษย์คนหนึ่งถามด้วยความประหลาดใจ
อาจารย์หยางเหลือบมองเขาแล้วตอบอย่างไม่สบอารมณ์ “เยอะรึ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าแดนวิญญาณกว้างใหญ่เพียงใด? และมีผู้คนมากเท่าไร?”
“ยกตัวอย่างแค่จักรวรรดิฮั่นฉิน ก็มีประชากรหลายร้อยล้านคนแล้ว และจักรวรรดิเช่นนี้ ในแดนวิญญาณมีอยู่หลายร้อยแห่ง”
“ตอนนี้ เจ้ายังคิดว่ามันเยอะอยู่อีกรึ?”
ศิษย์คนนั้นถึงกับพูดไม่ออก เมื่อมองในภาพรวมแล้ว มันไม่เยอะเลยจริงๆ ออกจะน้อยเสียด้วยซ้ำ น้อยอย่างน่าใจหาย
“เมื่อครู่คืออัจฉริยะจากรายชื่อยอดฝีมือฟ้าครามจริงๆ หรือเจ้าคะ?” หวงหยิงหยิงถาม
