หั่วเอ่อร์จึงหันมามองเทียนเซียวอีกครั้ง “เป็นอย่างไร ตัดสินใจได้แล้วหรือยัง?”
“วันนี้ไม่มีใครสามารถบังคับให้ท่านพ่อของข้า สละตำแหน่งได้!” เทียนเซียวพูดราวกับไม่กลัวตาย
หั่วเอ่อร์กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ในเมื่อเจ้าอยากตาย ข้าก็จะสนองความปรารถนานั้นให้!”
จากนั้นก็เห็นเพลิงที่แปลงร่างเป็นกระบี่ของหั่วเอ่อร์ พุ่งตรงไปยังเทียนเซียว
พลังของกระบี่นั้นมหาศาลอย่างยิ่ง ผู้คนที่อยู่บริเวณใกล้เคียงต่างรับรู้ได้ถึง ความน่าเกรงขามของมัน แต่ลู่เฉินกลับสลัดเปลวไฟที่พันรอบกายออก แล้วยื่นมือคว้าตัวเทียนเซียวออกไปด้านข้าง หลบดาบนั้นได้อย่างง่ายดาย
บรรดาผู้คนต่างอุทานด้วยความตื่นตะลึง
บางคนร้องด้วยความประหลาดใจว่า “หนุ่มน้อยคนนี้ทำลายการโจมตี ของผู้อาวุโสใหญ่ได้จริง ๆ หรือ?”
“เมื่อสักครู่ต้องตาฝาดแน่ ๆ” บางคนยังไม่อาจเชื่อได้กล่าว
แต่ก็มีบางคนพูดด้วยความสงสัยว่า “เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ขณะที่ผู้คนกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น หั่วเอ่อร์กลับจ้องมองลู่เฉินด้วยแววตาเย็นชา แล้วพูดว่า “เจ้าหนู หากไม่อยากตาย ก็อย่าเข้ามายุ่งเกี่ยว กับเรื่องในวันนี้เป็นดีที่สุด ไม่เช่นนั้นคนแรกที่จะต้องตาย ก็คือเจ้าอย่างแน่นอน!”
