บทที่ 799 ในที่สุดก็มาถึง
อวิ๋นเมิ่งหนิงจ้องมองลู่เฉินด้วยสายตาดุดัน “ถึงตายข้าก็ไม่มอบให้เจ้า!”
ลู่เฉินยกยิ้มขมขื่น “ถึงตายก็ไม่มอบ? เจ้าพูดเร็วเกินไปหรือไม่”
“ข้าพูดไว้เช่นนี้แล้ว!” อวิ๋นเมิ่งหนิงพูดเสียงเย็นชา
“พวกเจ้าถูกขังอยู่ที่นี่ แล้วจะหยุดข้าไม่ให้ไปหาพวกเขาได้อย่างไร?” เขาพูดถึงความจริงที่ชัดเจนที่สุด
อวิ๋นเมิ่งหนิงได้ยินดังนั้นก็โกรธจัด “ไอ้หนู ศาลารับภารกิจไม่ใช่สถานที่ ที่คนนอกอย่างเจ้าจะเข้าไปได้!”
ชายหนุ่มพูดเพียงว่า “รอข้าจัดการพวกเจ้าทีละคนก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
พูดจบ ลู่เฉินก็เดินเข้าไปในค่ายกล
อวิ๋นเมิ่งหนิงคิดว่านี่เป็นโอกาส จึงรีบตะโกนบอกทุกคน “ทุกท่าน ถ้าไม่อยากตายก็สู้กับมันให้ถึงที่สุด!”
สู้ถึงที่สุด? หลายคนไม่อยากทำ
โดยเฉพาะเมื่อลู่เฉินพูดว่า “ใครไม่อยากติดอยู่ที่นี่ตลอดไปก็มายืนข้างข้า”
เมื่อพูดเช่นนี้ คนมากกว่าครึ่งก็เดินมา และไม่นานก็มีคนมาเพิ่มอีก มีจุดประสงค์เดียวคือไม่อยากตาย
อวิ๋นเมิ่งหนิงเห็นแล้วโกรธจนพูดไม่ออก “พวก… พวกเจ้า!”
เจ้าสำนักกล่าวเสียงเย็นชา “พอเถอะ ไม่ต้องพูดกับพวกมันแล้ว พวกมันเป็นคนทรยศ”
ไม่มีใครพูดอะไร และทำได้เพียงมองดูอย่างเงียบ ๆ
ลู่เฉินมองไปทางอวิ๋นเมิ่งหนิงกับเจ้าสำนัก พลางยิ้มและพูดว่า “เหลือแค่พวกเจ้าสองคนแล้ว”
“เหลือแล้วจะเป็นไร ไม่เหลือแล้วจะเป็นไร?” อวิ๋นเมิ่งหนิงยังคงดื้อดึงตอบ
เจ้าสำนักจ้องมองลู่เฉิน “ไอ้หนู เจ้ามีความสามารถอ
