บทที่ 796 เม็ดยาครบสิบสามเม็ดแล้ว
รอยยิ้มกระหยิ่มของกุ่ยเจี่ยน กลับทำให้ลู่เฉินหัวเราะออกมา
และเมื่อเห็นชายหนุ่มหัวเราะ กุ่ยเจี่ยนก็งุนงง “ไอ้หนู เจ้าตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้ว ยังจะหยิ่งผยองอีกหรือ?”
“ข้ากำลังคิดว่าอีกประเดี๋ยว เจ้าจะพบว่าตัวเองช่างโง่เขลาเพียงใด”
“โง่เขลา?” กุ่ยเจี่ยนหัวเราะอย่างประหลาด
“ถูกต้อง โง่เขลามาก!” ลู่เฉินหัวเราะอย่างน่าขนลุก
กุ่ยเจี่ยนแค่นหัวเราะเยาะ “งั้นข้าจะดูว่าอีกประเดี๋ยวใครกันแน่ที่โง่เขลา!”
พูดจบ ใต้พื้นน้ำแข็งก็ปรากฏเงาดำของสัตว์ร้ายขึ้นมามากมาย
เงาเหล่านี้คือวิญญาณสัตว์ประหลาดแห่งทะเลผีทั้งสิ้น
เห็นได้ชัดว่าวิญญาณสัตว์ประหลาดแห่งทะเลผีพวกนี้ ดูไม่แตกต่างจากสัตว์ปีศาจทั่วไปมากนัก แต่เมื่อพวกมันทะลุผ่านพื้นน้ำแข็งมาปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน รอบตัวพวกมันกลับมีฟองอากาศสีดำมืดล้อมรอบอยู่นับไม่ถ้วน
ภายในฟองอากาศเหล่านี้ สามารถเห็นคลื่นกระแทกอย่างรุนแรง ราวกับว่าในฟองอากาศมีพลังอำนาจบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว
ทำให้ทั้งถังอิงและเป็ดมารที่ยืนดูอยู่ด้านหลังต่างตกใจ
มีเพียงลู่เฉินเท่านั้นที่ยังคงสงบนิ่ง อีกทั้งยังไพล่มือไว้ด้านหลัง ราวกับกำลังเพลิดเพลินพลางเอ่ยว่า “มาเถิด!”
เสียงครวญครางดังออกมาจากโครงกระดูก “ช่างหยิ่งผยองเสียจริง!”
หลังจากพูดจบ มันก็ควบคุมวิญญาณสัตว์เหล่านี้โจมตีชายหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง
เม็ดยาอสูรสีดำของลู่เฉินดูเหมือนกำลังจะได้รับการยกระดับ แต่สุด
