บทที่ 782 กลุ่มองครักษ์เสื้อคลุมดำมาถึงแล้ว
ลู่เฉินไม่ได้สนใจคำพูด ของอินซานเลยแม้แต่น้อย กลับหันไปมองเจี้ยนว่านอัน “เจ้าจะเดินจากไปเอง หรือให้ข้าจัดการเจ้าดี?”
เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นก็ตะลึง เพราะพวกเขาไม่คิดว่าลู่เฉิน จะกล้าพูดกับเจี้ยนว่านอันแบบนี้
ไม่เพียงคนเหล่านั้น แม้แต่ถังอิงก็อุทานออกมา “เจ้าหนู เจ้าช่างมีฝีมือจริง ๆ!”
เจี้ยนว่านอันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไอ้หนู ปากของเจ้าใหญ่โตเสียจริง”
“อ้อ? งั้นหรือ?” ลู่เฉินยิ้มมองเจี้ยนว่านอัน
เจี้ยนว่านอันจ้องมองลู่เฉิน “ดูเหมือนต้องให้เจ้าได้เห็น ของจริงสักหน่อยแล้ว!”
พูดจบ กระบี่ของเจี้ยนว่านอัน ก็ปล่อยปราณกระบี่สีทองออกมามากมาย
พรึบ!
ปราณกระบี่อันทรงพลังกลายเป็นฝนปราณกระบี่ พวกมันพุ่งเข้าใส่ลู่เฉิน
โครม! โครม! โครม!
จุดที่ลู่เฉินยืนอยู่ถูกระเบิดเป็นหลุม แต่ชายหนุ่มกลับหายไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาหลบหลีกไปอีกครั้ง
ผู้คนต่างซุบซิบกัน “เหตุใดไอ้หนูคนนั้นถึงเคลื่อนไหวได้เร็วขนาดนี้?”
“ใครจะไปรู้!”
“ช่างทำให้คนโมโหจริง ๆ!”
ผู้คนจากวังทะเลภูเขาต่างด่าทอกันไปมา ส่วนเจี่ยนหว่านอันหันไปมองลู่เฉินด้วยความสงสัย “เจ้าคิดว่าการที่เจ้าหนีรอดมาได้ มันยิ่งใหญ่นักหรือ?”
“อย่างน้อยเจ้าก็ทำอะไรข้าไม่ได้ไม่ใช่หรือ?” ลู่เฉินมองเจี่ยนหว่านอันพลางยิ้ม
ดวงตาของเจี่ยนหว่านอันสว่างวาบ ขึ้นด้วยแววเย็นชา จากนั้นพลังกระบี่สีทองนับไม่ถ้วน ก็พุ่งออกมาจากร่างของเขา
