บทที่ 770 หลอกล่อมารกลุ่มหนึ่งออกมา
ผู้ที่ปรากฏตัวออกมานั้น คือปรมาจารย์เคล็ดวิชาโลหิต แต่ตอนนี้ใบหน้าของเขาดูซีดเซียวไร้สีเลือด เห็นได้ชัดว่าสาเหตุมาจากการได้รับบาดเจ็บ
แต่เมื่อปรมาจารย์เคล็ดวิชาโลหิตเห็นลู่เฉิน จู่ ๆ เขาก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป “เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”
รู้จัก?
ต้วนเสี่ยและเซี่ยอีฉาน รวมถึงคนอื่น ๆ ต่างแปลกใจ
แต่ลู่เฉินกลับแสยะยิ้มพลางมองเขา “อย่างไรกัน? ซุ่มโจมตีข้าแล้วคิดจะหนีหรือ?”
สีหน้าของปรมาจารย์เคล็ดวิชาโลหิตเปลี่ยนไป พร้อมรีบหมุนตัวและพุ่งไปยังบันได ท่ามกลางกลุ่มหมอกทันที จากนั้นก็ตะโกนขึ้นมา “เจ้าหนู เจ้าอย่าคิดที่จะขึ้นมา!”
ต้วนเสี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง เขาคิดไม่ถึงว่าปรมาจารย์เคล็ดวิชาโลหิต จะหนีออกไปเร็วเช่นนี้
เซี่ยอีฉานมองไปยังลู่เฉินด้วยความประหลาดใจ “นายท่าน เขา?”
“เห็นแล้วหรือไม่? เขาหวาดกลัวข้าจนหนีไปแล้ว” ลู่เฉินยิ้มพลางมองเซี่ยอีฉาน
“พวกท่านเคยพบกันมาก่อนหรือ?” เซี่ยอีฉานอดถามขึ้นมาไม่ได้
ชายหนุ่มเดินขึ้นบันไดพลางพูดออกมา “ตอนที่ข้าเข้ามายังเทือกเขาเจ็ดหิมะ และทำการทดสอบเพื่อรับแผ่นป้ายสืบทอดนั้น เขาก็อยู่ภายในถ้ำและยังคิดซุ่มโจมตีข้า เพียงแต่ถูกข้าโจมตีจนหนีไปซะก่อน”
“หนี?” เซี่ยอีฉานถึงกับสูดหายใจเข้าลึก
ไม่เพียงเซี่ยอีฉาน แม้แต่ต้วนเสี่ยก็ยังรู้สึกว่าน่าเหลือเชื่อเกินไป ทว่าลู่เฉินเพียงนำทางพวกเขาเดินหน้าต่อไปเท่านั้น
เมื่อเดินทางไปได้ครู่หนึ่ง จึง
