บทที่ 275 ค ่ำคืนมืดมิดและลมแรง!

ภูเขำหลินเจี่ย(ภูเขำแห่งวิกฤต) ในส่วนขอบๆ ของเขตแดนไร้พรมแดนนั้น นอกเหนือจำกภูเขำหลินเจี่ยแล้ว ยังมีสถำนที่ต้องห้ำมอีก มำกมำยนับไม่ถ้วน แต่ภูเขำหลินเจี่ยนี้ รำชวงศ์ไร้ขอบเขตได้ห้ำมผู้ฝึกตนจำกเขต แดนไร้ขอบเขต ข้ำมภูเขำหลินเจี่ยออกไปอีกด้ำน อย่ำงเคร่งครัด! ดังนั้น คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่ำมีอะไรอยู่หลังจำกข้ำมภูเขำหลินเจี่ย ไป หลำยพันปีก่อน มีนิกำยชั้นหนึ่งที่รู้สึกว่ำ มีสมบัติอันไม่มีที่สิ้นสุด อยู่เหนือภูเขำหลินเจี่ยออกไป ที่รำชวงศ์ไร้ขอบเขตห้ำมไม่ให้ผู้อื่นข้ำมภูเขำหลินเจี่ยนั้น เป็นเพรำะว่ำ รำชวงค์ต้องกำรผูกขำดทรัพยำกรอย่ำงแน่นอน! อย่ำงไรก็ตำม เมื่อนิกำยชั้นหนึ่งได้ข้ำมภูเขำหลินเจี่ยไป กลับกลำยเป็นว่ำ ไม่มีใครได้กลับมำ… ในเวลำเดียวกัน. นิกำยชั้นหนึ่ง ก้ได้ถูกท ำลำยไปทั้งแบบนั้น… ไม่มีใครรู้ว่ำเกิดอะไรขึ้น เนื่องจำกเหตุกำรณ์นี้ ท ำให้ไม่มีใครคิดที่จะออกไปนอกภูเขำ หลินเจี่ยอีกเลย ไม่ว่ำยังไง ชีวิตมันก็มีควำมส ำคัญ… และในขณะนี้ เวลำกลำงคืนมำถึง ตระกูลหยำง พักผ่อนในหุบเขำของภูเขำหลินเจี่ย รอจนถึงวันถัดไปก่อนที่จะเริ่มเดินทำง หลังจำกก่อกองไฟแล้ว องครักษ์ของตระกูลหยำง กระจัดกระจำยออกไปทั่ว เพื่อป้องกัน ไม่ให้พวกเขำถูกโจมตี โดยคนจำกกองก ำลังของตระกูลอื่น เหอหลินก ำลังมอบหมำยงำน ให้กับสมำชิกที่เหลืออีกห้ำคนของ กลุ่มทหำรรับจ้ำงเกรำะเกล็ด “เกำหยุน ควำมคล่องตัวของเจ้ำคล่องตัวที่สุด ไปส ำรวจรอบหุบ เขำซะ” “เต้ำเป่ย จัดรูปแบบค่ำยกลแถวๆ นี้” “และเจ้ำ…” ในฐำนะทหำรรับจ้ำง เมื่อเจ้ำยอมรับงำนนี้แล้ว เจ้ำต้องท ำงำนหนักเพื่อท ำให้งำน ส ำเร็จ ในกลุ่มทหำรรับจ้ำงระดับฮวงทั้งหมด เหอหลินถือว่ำเป็นมืออำชีพมำกที่สุด หยำงฉีมองเห็นสิ่งเหล่ำนี้ในดวงตำของเขำ เขำอดไม่ได้ที่จะพยักหน้ำ เอนตัวพิงรถม้ำแล้วกล่ำวด้วยรอยยิ้ม: “กลุ่มของเหอหลินน่ำเชื่อถือที่สุด มันถูกต้องแล้วที่จะปล่อยให้กลุ่ม ทหำรรับจ้ำงเกรำะเกล็ดเข้ำรับหน้ำที่นี้ และเรำสำมำรถลองร่วมมือกัน อีกครั้งในอนำคต เมื่อมีงำนบำงอย่ำง” “น้องสำว เจ้ำควรพักผ่อนเยอะๆนะ” ในรถม้ำมีเสียงอันไพเรำะ “พี่ใหญ่ ข้ำก็เป็นผู้ฝึกตนเช่นกัน ข้ำไม่บอบบำงซักหน่อย” “แล้วกลุ่มทหำรรับจ้ำงศำลำเฉำถังล่ะ? ท ำไมท่ำนไม่กล่ำวถึง พวกเขำล่ะพี่ใหญ่?” กลุ่มทหำรรับจ้ำงศำลำเฉำถังงั้นหรือ? หยำงฉีมองไปในทิศทำงที่เย่ชิวไป่และคนอื่นๆ อยู่ ทันใดนั้น ใบหน้ำของเขำก็เต็มไปด้วยควำมโกรธ! เย่ชิวไป่และคนอื่นๆ ต่ำงก็หลับตำบ่มเพำะ! ไม่มีกำรเฝ้ำระวังเลย! หยำงฉีเดินไปด้วยสีหน้ำโกรธเกรี้ยว และตะโกน: “เจ้ำก ำลังท ำ อะไรอยู่!” “เจ้ำไม่รู้ภำรกิจของเจ้ำเหรอ?” เย่ชิวไป่ไม่ได้ลืมตำ และกล่ำวเบำ ๆ : “อย่ำกังวลไป ข้ำจะรู้ทันที หำกมีกำรเคลื่อนไหวใดๆ รอบตัว” แน่นอนว่ำ หำกแม้แต่เย่ชิวไป่ก็ยังไม่รู้ในทันที ทุกคนในที่นี้ เกรงว่ำพวกเขำก็จะไม่สำมำรถสังเกตเห็นได้ เช่นกัน อย่ำงไรก็ตำม เย่ชิวไป่ไม่ได้กล่ำวประโยคนี้ เหอหลินที่อยู่ด้ำนข้ำง ได้ยินค ำกล่ำวของเย่ชิวไป่อย่ำงชัดเจน เขำขมวดคิ้วและกล่ำวอย่ำงเย็นชำ: “ไอ้หนู แม้แต่เรำก็ต้อง เตรียมกำรรอบๆ ตัวเองอย่ำงระมัดระวัง เพื่อไม่ให้มีอะไรผิดพลำด แต่ เจ้ำมำที่นี่เพื่อบ่มเพำะอย่ำงปลอดภัยหรือยังไง?” เย่ชิวไป่ไม่ตอบ หยำงฉีเห็นว่ำทั้งสำมคนนี้ไม่แยแสมำก เขำโบกแขนเสื้อแล้ว กล่ำวด้วยควำมโกรธ “อย่ำคิดจะได้รับ แม้แต่หยำงฉีเดียว!” “ถึงเวลำนั้น ข้ำจะไปรำยงำนพวกเจ้ำที่สำมำคมทหำรรับจ้ำง ให้ สมำคมยุบกลุ่มเจ้ำซะ!” ในตอนนี้ เย่ชิวไป่ท ำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย ท ำไมเจ้ำถึงไม่เชื่อมั่นข้ำ? แต่เขำก็เข้ำใจได้ไม่ยำก ท้ำยที่สุดแล้ว ขอบเขตที่เขำเปิดเผยตอนนี้ เป็นเพียงช่วงปลำย ของก้ำวข้ำมแดนหยวนเท่ำนั้น ไม่ใช่แม้แต่ขอบเขตเสมือนเทพ สิ่งที่เขำกล่ำวนั้น ย่อมไม่น่ำเชื่อเป็นเรื่องปกติ ในโลกนี้ ไม่ว่ำจะเป็นที่หน หรือเขตแดนไหน ผู้แข็งแกร่งเท่ำนั้น ที่มีสิทธฺ์ได้รับควำมเคำรพ มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่ำนั้น ที่สำมำรถโน้มน้ำวผู้อื่นได้ ในค ่ำคืนนี้ ที่ภูเขำหลินเจี่ย บรรยำกำศช่ำงเงียบมำก มีแมลงส่งเสียงหึ่งๆ และบำงครั้งก็มีลมพัดผ่ำน ใบไม้ส่งเสียงกรอบแกรบ ในที่อยู่อำศัยของตระกูลหยำง เปลวไฟเป็นเพียงแสงสว่ำงเดียวที่ ส่องสว่ำงสถำนที่นี้ เปลวไฟที่ไหวตำมสำยลมในเวลำนี้ ก็ดูงดงำมเช่นกัน มีเสียงกองไฟที่ก ำลังลุกไหม้ เสียงแมลงเงียบลง… มีเสียงประกำยไฟปะทุเป็นครั้งครำว ในตอนนี้ มันอออกจะเงียบผิดปกติไปสักหน่อย เย่ ชิวไป่ลืมตำขึ้นมำ ซือเฉิงและเสี่ยวเฮย ลืมตำขึ้นพร้อมกัน “เจ้ำสังเกตเห็นอะไรไหม?” ภำยใต้กำรปกคลุมอันเงียบสงบของอำณำเขตดำบ เย่ชิวไป่ ไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติ เพียงแต่ว่ำ สภำพแวดล้อมโดยรอบ รู้สึกผิดปกติจริงๆ! เสี่ยวเฮยมองไปรอบๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่ำวว่ำ “มีกลิ่นอำย ของจิตสังหำรที่คลุมเครืออยู่ในอำกำศ” แถบชั้นที่สำมของกำยมำรนิรันดร์ มันถูกสร้ำงขึ้นจำกกำรควบแน่นของจิตสังหำร! ดังนั้น กำรรับรู้จิตสังหำรของเสี่ยวเฮย จึงแข็งแกร่งกว่ำคนอื่นๆ โดยธรรมชำติ ซือเฉิงมองดูท้องฟ้ำ มีดำวเต็มฟ้ำ! สิ่งที่เขำบ่มเพำะคือปรำณแห่งดวงดำว ตรำบใดที่ยังมีดำว ควำมสำมำรถในกำรรับรู้จะแข็งแกร่งกว่ำ ตอนกลำงวัน! “เรำควรถูกจับอยู่ในค่ำยกล…” เย่ชิวไป่ก็พยักหน้ำและกล่ำวว่ำ: “มันเป็นค่ำยกลป้องกันที่ฉลำด มำก และคนที่สร้ำงค่ำยกลอำจมีควำมแข็งแกร่งอยู่บ้ำง” “ยิ่งกว่ำนั้น ฝ่ำยตรงข้ำมใช้พำหะเช่นจี้หยก สลักค่ำยกลไว้ ล่วงหน้ำแล้วปล่อยมันที่นี่” เห็นได้ชัดว่ำ มันเป็นไปไม่ได้เลย ที่จะสร้ำงค่ำยกลป้องกันไว้ใต้จมูกของเย่ชิว ไป่และคนอื่นๆ เว้นแต่ควำมแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้จะเหนือกว่ำพวกเขำ และไปถึง ขอบเขตมหำจักรพรรดิ! แต่ว่ำ ค่ำยกลระดับนี้ ไม่ควรกระท ำโดยมหำจักรพรรดิผู้แข็งแกร่ง ดังนั้น. มีเพียงควำมเป็นไปได้นี้เท่ำนั้น ดั่งที่เย่ชิวไป่กล่ำว เสี่ยวเฮยหันศีรษะและมองไปที่เย่ชิวไป่ “ศิษย์พี่ใหญ่ เรำควรท ำอย่ำงไรดี?” . ซือเฉิงยังจับตำดูเย่ชิวไป่ ด้วยควำมมั่นใจสิบส่วนในสำยตำของ เขำ เย่ชิวไป่คิดอยู่ครู่หนึ่ง จำกนั้นลุกขึ้นและเดินไปที่ข้ำงหยำงฉีแล้ว กล่ำวว่ำ: “มีสถำนกำรณ์เกิดขี้น เรำติดอยู่ในรูปแบบค่ำยกล” หยำงฉีผงะเล็กน้อย จำกนั้นเขำก็เยำะเย้ยและกล่ำวว่ำ “เจ้ำ ซึ่งเป็นรุ่นเยำว์ใน ขอบเขตก้ำวข้ำมแดนหยวน ที่มำที่นี่เพียงเพื่อบ่มเพำะ เจ้ำรู้ได้ อย่ำงไร?” เย่ชิวไป่ก็หมดหนทำงเล็กน้อยเช่นกัน และเตือนอีกครั้งว่ำ: “ข้ำ ใช้วิธีของข้ำในกำรระมัดระวังบริเวณโดยรอบ และคำดว่ำจะมีคน ด ำเนินกำรหลังจำกธูปหนึ่งดอก” เมื่อดูสีหน้ำของเย่ชิวไป่ หยำงฉีเริ่มขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่ำเจ้ำจะจริงจังมำกเลย เนื่องจำกเจ้ำต้องกำรเป็นทหำรรับจ้ำง และสำมำรถเอำชีวิตรอด ในเขตแดนไร้พรมแดนนี้ได้ เป็นไปไม่ได้ที่จะท ำสิ่งที่ไร้ควำมหมำยเช่นนี้ ในฐำนะบุตรคนโตของตระกูล หยำงฉีไม่ใช่คนไร้สมอง ยิ่งไปกว่ำนั้น ตอนนี้เป็นช่วงเวลำวิกฤติ มันจะต้องไม่มีข้อผิดพลำดในควำมปลอดภัยของน้องสำว! ไม่อย่ำงนั้น แผนของตระกูลหยำงจะล้มเหลว ส ำหรับตระกูลหยำงในปัจจุบัน มันเป็นผลลัพธ์ที่ไม่อำจรับได้! ด้วยเหตุผลทั้งหมดนี้ หยำงฉียังคงตัดสินใจมำคุยกับเหอหลิน ดังนั้น เขำจึงมำหำเหอหลิน บอกเขำว่ำ เย่ชิวไป่กล่ำวเรื่องอะไร ในช่วงเวลำนี้ เหอหลินขมวดคิ้ว และมองไปที่เย่ชิวไป่ เขำน ำจี้หยกส่งสัญญำณเสียงออกมำทันที “เกำหยุน เต้ำเป่ย เจ้ำพบอะไรผิดปกติที่นั่นไหม” “ไม่นี่” เหอหลินพยักหน้ำ “ระมัดระวังต่อไป” หลังจำกกล่ำวจบ เขำก็หันหน้ำไปมองเย่ ชิวไป่ แล้วกล่ำวว่ำ “เจ้ำรู้ได้อย่ำงไร?” เขำไม่เชื่อเลยจริงๆ ผู้เยำว์ในขอบเขตก้ำวข้ำมแดนหยวนขั้นปลำย จะรู้สิ่งนี้ได้ โดย ที่เขำไม่รู้เลย เมื่อเขำนั่งอยู่ที่นี่ พวกเขำไม่เห็นว่ำมีอะไรผิดปกติ หรือจับ สัญญำณของค่ำยกลได้เลยแม้แต่น้อย หยำงฉีก็เริ่มสงสัยเย่ชิวไป่เล็กน้อย เป็นไปได้ไหม ที่เจ้ำแกล้งท ำเป็นเสือ และเจ้ำอยำกจะแสดงตัวตน ของเจ้ำ? เมื่อเห็นว่ำทั้งสองคนไม่เชื่อที่เขำกล่ำว เย่ชิวไป่ก็ได้แต่ส่ำยหัว และไม่ต้องกำรสนทนำดับพวกเขำอีกต่อไป เขำไปบอกให้เสี่ยวเฮยและ ซือเฉิง เตรียมพร้อมต่อสู้ได้ ตลอดเวลำ แม้แต่ดำบอสูรทมิฬ เขำก็ยังเอำออกมำอีกด้วย!