ด้เปิดตัวแล้ว”
หลังจากพูดเช่นนั้น เงากระบี่สีดำจำนวนนับไม่ถ้วนก็กลายร่างเป็นงู และรีบวิ่งหายเข้าไปใน ‘ร่างกาย’ ของลู่เฉินทีละตัว
หลิงเจี้ยนอวี่คิดว่าตนสามารถจัดการลู่เฉินลงได้ด้วยวิธีนี้
ทว่าลู่เฉินไม่ได้ทำอะไรเลย เขายื่นมือออกไป กระบี่อสรพิษวิญญาณสวรรค์ที่ลอยอยู่ใกล้ ๆ พลันตกลงในมือ ยิ่งไปกว่านั้น ชายหนุ่มยังกุมกระบี่แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เลวเลย กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ระดับต่ำเก้าดาว!”
เมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่เป็นไร เซี่ยอีฉานก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่หลิงเจี้ยนอวี่สับสนเล็กน้อย “เหตุใดเจ้าถึงไม่เป็นไร?”
“เหตุใดเจ้าไม่ถามว่าเหตุใดกระบี่ของเจ้า ถึงอยู่มาในมือของข้าแทนเล่า?” ลู่เฉินมองเข้าไปในความมืดด้วยรอยยิ้ม
หลิงเจี้ยนอวี่พูดเสียงเย็น “ข้าสามารถเรียกกระบี่ของข้ากลับคืนได้ทุกเมื่อ”
“โอ้? ได้ทุกเมื่องั้นหรือ? เจ้าแน่ใจหรือ?” เขาหยอกล้อ
“แน่นอน!” หลิงเจี้ยนอวี่พูดอย่างมั่นใจ แต่ชายหนุ่มเพียงยิ้มพลางลูบกระบี่
หลิงเจี้ยนอวี่ทนไม่ไหวอีกต่อไปและต้องการเรียกกระบี่กลับ แต่ใครจะรู้ว่ากระบี่นั้นยังคงอยู่ในมือของลู่เฉิน และไม่บินไปไหนเลย
จากนั้นหลิงเจี้ยนอวี่ก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ “เจ้าทำอันใดกับกระบี่ของข้า?”
“ไม่ได้ทำอะไร มันแค่คิดว่าการติดตามข้าดีกว่า” ลู่เฉินยิ้มและมองหลิงเจี้ยนอวี่ที่อยู่ในค่ายกล
หลิงเจี้ยนอวี่รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย “คืนกระบี่มาให้ข้า”
“ส่งคืนให้เจ้าหรือ? งั้นเจ
