้าง? เจ้าหวาดกลัวหรือไม่?”
“เม็ดยาประเภทนี้คงออกฤทธิ์ได้นานมากที่สุดราวหนึ่งในสี่ของครึ่งชั่วยาม” ลู่เฉินกล่าวหลังจากกลับมาได้สติอีกครั้ง
“ข้าสามารถสังหารเจ้าได้ภายในหนึ่งในสี่ของครึ่งชั่วยาม” เจ้าสำนักซึ่งมีการป้องกันที่แข็งแกร่งรีบวิ่งไปหาลู่เฉินอย่างบ้าคลั่งและทำการโจมตีอย่างรวดเร็ว ขณะที่ชายหนุ่มใช้วิชาวิญญาณสายฟ้าแล้วเดินไปรอบ ๆ
“คิดหนีงั้นหรือ?” เจ้าสำนักสร้างรอยฝ่ามือทองคำจำนวนนับไม่ถ้วนอีกครั้ง
ลู่เฉินเดินเข้าไปในค่ายกล ดังนั้นการโจมตีย่อมโจมตีเพียงค่ายกลเท่านั้น
เจ้าสำนักไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปิดค่ายกล โดยไม่คาดคิด ค่ายกลกลับไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาอีกต่อไป สีหน้าเขาดูน่าเกลียดยิ่ง ก่อนถามว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
“เป็นข้าเอง ข้าเพิ่งปรับเปลี่ยนค่ายกลไปนิดหน่อย” ในค่ายกล ลู่เฉินพูดขึ้นอย่างติดตลก
เจ้าสำนักสะดุ้ง แต่ก็ยังพยายามจะโจมตีต่อไป เพื่อพบว่าไม่เพียงค่ายกลจะอยู่นอกเหนือการควบคุมของเขาเท่านั้น แต่มันยังต่อต้านการโจมตีของเขาให้อีกฝ่ายอีกด้วย
สิ่งนี้ทำให้เจ้าสำนักตกใจกลัว เขาเริ่มวิตกกังวล ‘บัดซบ! เราไปยั่วยุสัตว์ประหลาดแบบนี้มาได้อย่างไร’
คิดดังนั้นเจ้าสำนักจึงกระโดดขึ้นและต้องการหนีออกไป แต่เขากลับถูกขัดขวางโดยค่ายกล ทำให้เป็นไปไม่ได้ที่จะออกไป และทำได้เพียงถอยกลับมาเท่านั้น
“ข้าคิดว่าเจ้าควรรู้ว่าค่ายกลนี้ทรงพลังแค่ไหน ดังนั้นอย่าเสียแรงไปเลย” หลังจากเห็นอีกฝ่า
