บทที่ 713 ทูตค้าวิญญาณ
เสวี่ยหลิงเยว่รู้สึกกังวลเล็กน้อย “ข้าจะไม่ทรยศสำนักเหมันต์สงัด!”
“ตอนนี้เจ้าคิดว่าตนเองยังสามารถควบคุมคำพูดและการกระทำได้อีกหรือ?” ลู่เฉินยิ้มขันใส่เสวี่ยหลิงเยว่ที่ยังไม่ตระหนักถึงสถานการณ์
เสวี่ยหลิงเยว่ไม่ค่อยเข้าใจ “เจ้าหมายถึงอะไร?”
“ข้าหมายความว่าในความฝันนี้ เจ้าจะพูดทุกสิ่งที่ข้าอยากให้เจ้าพูด!” ลู่เฉินจ้องเสวี่ยหลิงเยว่
เสวี่ยหลิงเยว่รู้สึกว่ามันน่าเหลือเชื่อเกินไป นางจึงจ้องลู่เฉินด้วยท่าทางดุร้าย “ไม่มีทาง มันเป็นไปไม่ได้!”
“อ้อ ดีเลย! ข้าได้จะถามคำถามแรกกับเจ้าตอนนี้” ลู่เฉินแสยะยิ้มชั่วร้ายพลางมองเสวี่ยหลิงเยว่
เสวี่ยหลิงเยว่อยู่ในอารมณ์ซับซ้อน และไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
ในเวลานี้เอง ชายหนุ่มพลันถามเสวี่ยหลิงเยว่ว่า “อาจารย์ของเจ้าอยู่ที่ใด?”
เสวี่ยหลิงเยว่ไม่รู้ว่าเหตุใดลู่เฉินถึงถามคำถามนี้ แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ที่นางจะบอกอีกฝ่าย แต่เสวี่ยหลิงเยว่กลับพบว่านางควบคุมตัวเองไม่ได้
ปากของนางโพล่งออกมาอย่างรวดเร็วว่า “ในสุสานของสำนักเหมันต์สงัด!”
ลู่เฉินเริ่มสงสัย “สุสานหรือ? มันอยู่ที่ไหน?”
เสวี่ยหลิงเยว่อยากจะหุบปากตัวเอง แต่พบว่าตนควบคุมปากไม่ได้ นางพลันโพล่งออกไปอีกว่า “พื้นที่ส่วนกลางของมหาทวีปจิ่วโหยว”
“พื้นที่ส่วนกลางงั้นหรือ?” เขาขมวดคิ้ว
เสวี่ยหลิงเยว่กังวลมาก “เจ้า… เจ้ากำลังทำให้ข้าทรยศสำนักเหมันต์สงัด!”
“เจ้าคิดว่าตัวเองมีทางเลือกงั้นหรือ
