ะหลาดชิงรากวิญญาณที่อยู่ด้านนอกนั้น จึงรีบกลับเข้ามาในทันที
แต่เมื่อเขากลับมากลับพบว่าไม่มีแมลงแล้วจึงรู้สึกสงสัยขึ้นมา “แมลงเหล่านี้มาจากที่ใดกัน เหตุใดจึงมายังปากถ้ำของข้าได้?”
สัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถหาสาเหตุได้ จึงทำได้เพียงเดินหน้าต่อไป
แต่ใครจะคิดว่าเมื่อเข้าไปภายในถ้ำจะพบว่าไม่เหลือสิ่งของภายในถ้ำ สัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณโมโหจนกัดฟันกรอด “ใคร ใครขโมยของของข้า!”
ขณะนั้นเอง เงาสายฟ้าพลันปรากฏขึ้น และปล่อยสายฟ้ามากมายออกมา
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
สายฟ้าเหล่านี้โจมตีสัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณทันที แต่เขากลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย
สิ่งนี้ทำให้ลู่เฉินตกตะลึงขึ้นมา “คนผู้นี้แข็งแกร่งเพียงใดกัน?”
ทว่าขณะนั้นไม่มีผู้ใดสามารถอธิบายให้ลู่เฉินฟังได้ และสัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณราวกับพบอะไรบางอย่าง จึงตะโกนไปยังมุมหนึ่งของค่ายกล “ออกมา!”
ลู่เฉินจึงเดินออกมา เขาแสยะยิ้มพลางมองสัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณ “สวัสดี”
“เจ้า?”
“ใช่ ข้าเอง!”
สัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณโมโหจนกัดฟันกรอด “เจ้าถูกข้าสะกดจิตแล้วมิใช่หรือ?”
“สะกดจิต? ด้วยทักษะเช่นนั้นของเจ้าน่ะหรือ?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองอีกฝ่าย
สัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณพูดด้วยความโมโห “หมายความว่าอย่างไร?”
“ความหมายของข้าคือ ข้าตั้งใจให้เจ้าจับ และตั้งใจแสร้งหลับลึกไป”
สัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณได้ฟังทั้งหมดแล้วจึงมีสีหน้าไม่ดีนัก “เจ้ากล้
