ายฟ้ากลับมา จากนั้นสัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณก็หัวเราะขึ้นมา “เห็นแล้วใช่หรือไม่ นี่คือความแข็งแกร่ง!”
เมื่อได้ยินถึงความแข็งแกร่ง ลู่เฉินจึงยิ้มหยันออกมา “ทักษะของเจ้านับว่าแข็งแกร่งนัก แต่ต้องขออภัย หากเจ้าคิดจะออกไปจากที่นี่ก็นับว่ายากเย็นอย่างยิ่งแล้ว”
หลังจากนั้นชายหนุ่มก็ซ่อนตัวอยู่ภายในค่ายกล
“ทักษะไร้สาระ!” สัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณโจมตีรอบ ๆ อย่างบ้าคลั่ง เพื่อพยายามจะทำลายที่นี่
ลู่เฉินไม่สนใจ เพียงเฝ้ามองดูอย่างเงียบ ๆ
ทันใดนั้นเปลวเพลิงพลันลุกโชนขึ้นภายในค่ายกล เพลิงเหล่านั้นถูกลู่เฉินหลอมมาจากหินเพลิง
ดังนั้นมันจึงมีความรุนแรงเป็นอย่างมาก
โดยเฉพาะเมื่อสัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณโจมตี เพลิงเหล่านั้นก็เหมือนจะปะทุจนระเบิดขึ้นมา
ดังนั้นสัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณจึงหวาดกลัวจนไม่กล้าลงมือ ไม่นานเพลิงก็สงบลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นสัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณก็ก่นด่าออกมา “สมควรตาย!”
ชายหนุ่มที่อยู่ตรงนั้นหัวเราะขึ้นมา “เป็นอย่างไร เพลิงเหล่านี้ไม่เลวเลยใช่หรือไม่”
“เจ้าหนุ่ม ไม่ช้าเจ้าต้องตายแน่!” สัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณกัดฟันกรอด
“เพลิงเหล่านี้ยิ่งใช้พลังปราณก็จะยิ่งรุนแรง”
“อย่างนั้นหรือ?” สัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณโมโหจนนำน้ำเต้าสีม่วงออกมา
น้ำเต้าสีม่วงนี้ดูดซับเพลิงเหล่านั้นในทันที จากนั้นสัตว์ประหลาดชิงรากวิญญาณจึงพูดด้วยความพึงพอใจ “เจ้าหนุ่ม เห็นแล้วใช่หรือไม่ เพลิงเหล่านี้ของเจ้า ใ
