บทที่ 699 ตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายกลับกลายเป็นเช่นนี้
การแสดงออกของผู้อาวุโสเหล่านั้นพลันเปลี่ยนไปอย่างมหันต์ ลู่เฉินจึงไม่มีทางเลือกนอกจากส่งเหล่าผู้อาวุโสเข้าไปใน ‘ประตูไร้สรรพสิ่ง’ ของเขาก่อน ซึ่งนั่นทำให้เหลือแค่ชายหนุ่มและราชันค่ายกลภูตอยู่ประจันหน้ากับกลุ่มทหารเพียงลำพัง
แม้ร่างกายราชันค่ายกลภูตจะค่อนข้างอ่อนแอ แต่ปราณของเขาไม่อ่อนด้อยเลย เขายังคงจ้องมองไปที่หมาป่าที่เป็นหัวหน้า “เหล่าเฮยหลาง เจ้าจะลงมือจริง ๆ รึ?”
“เราฟังเพียงแผ่นป้ายหุบเขาสวรรค์เท่านั้น” หมาป่าตาเดียวพูดอย่างเย็นชา
ราชันคุมวิญญาณที่อยู่ด้านหลังพูดติดตลกว่า “เหล่ากุ้ย ถ้าร่างกายไม่ดีก็อย่าฝืนเลย ไม่เช่นนั้นเดี๋ยวบาดเจ็บขึ้นมา เจ้าจะโทษข้าไม่ได้นะ!”
“เหล่าเช่อ เจ้าทำเช่นนี้จะต้องถูกลงโทษ!”
“ลงโทษรึ? เหล่ากุ้ยเอ๋ย นี่เจ้าฝึกจนโง่งมไปแล้วรึ?”
ราชันค่ายกลภูตไม่ต้องการฟังราชันคุมวิญญาณพล่ามอีก เขาหันไปมองหมาป่าตาเดียว “เจ้าควรถอยไปดีกว่า ไม่เช่นนั้นข้าจะลงมือแล้ว!”
หมาป่าตาเดียวไม่พูดอะไร แต่ราชันคุมวิญญาณสั่งว่า “จัดการเจ้าเด็กนั่นก่อน สำหรับเหล่ากุ้ย ปล่อยเขาไว้ตามลำพัง”
“ขอรับ!” เหล่าทหารลาดตระเวนเอ่ยตอบรับพร้อมกัน
ก่อนพลันเห็นทหารลาดตระเวนเหล่านี้ทำการร่ายรำหอกและทำการโจมตีใส่ลู่เฉิน ทางลู่เฉินจึงใช้เคล็ดวิชาวิญญาณสายฟ้ากลายเป็นเงาสายฟ้าพุ่งเข้าไปในวิญญาณของหมาป่าตาเดียว
ราชันคุมวิญญาณยิ้มและพูดว่า “เจ้าหนู
