บทที่ 692 เจ้าตำหนักผู้นี้มีอุบายมากมาย ทั้งยังโหดเหี้ยมเป็นอย่างยิ่ง
ภูเขาด้านหน้าผู้อาวุโสรองรายล้อมด้วยพืชพรรณและดอกไม้มากมาย
ดอกไม้และพืชพรรณเหล่านี้ดูงดงาม ทว่าภูเขากลับไร้สิ่งอื่น ๆ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว บนยอดเขาแห่งนี้มีป้อมปราการสีดำเล็ก ๆ อยู่
‘นี่คือสถานที่ที่เจ้าตำหนักฝึกฝนงั้นรึ?’ ผู้อาวุโสรองไม่แน่ใจ แต่เพราะลู่เฉินขอให้นางมา นางจึงทำได้เพียงระมัดระวังตัวและไม่กล้าเอ่ยอะไร
ด้วยเหตุนี้ผู้อาวุโสรองจึงก้าวไปทางยอดเขาทีละน้อย
เมื่อนางมาถึงตีนเขาก็มีเสียงบุรุษผู้หนึ่งดังมาจากบนยอดเขา “เจ้ากำลังทำอะไร?”
“เรียนเจ้าตำหนัก ข้ามีเรื่องอยากจะถามท่านเจ้าค่ะ” ผู้อาวุโสรองกล่าว
“เจ้าพบที่นี่ได้อย่างไร?” ชายคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
“ข้าเคยไปสถานที่ส่วนใหญ่ในหุบเขามาก่อน แต่มีเพียงที่นี่เท่านั้นที่ข้าไม่เคยมา ดังนั้นข้าจึงอยากลองมาดูเจ้าค่ะ” ผู้อาวุโสรองกล่าวด้วยท่าทางหวาดกลัว
“อ้อ? งั้นรึ?” เสียงชายคนนั้นเริ่มเย็นชา
“เจ้าค่ะ”
“เจ้าต้องการอะไรจากข้า?” ชายคนนั้นถาม
ผู้อาวุโสรองหยิบผลไม้ออกมา “ข้าพบเฮยหลวนอยู่นอกป่าประหลาด นางถือผลไม้นี้ไว้ในมือ แต่ข้าไม่รู้ว่าผลไม้นี้มีพิษหรือสามารถยืดอายุขัยได้หรือไม่ ดังนั้นข้าจึงอยากจะเรียนถามท่านเพื่อยืนยันสักหน่อยเจ้าค่ะ”
“โอ้? เฮยหลวนกลับมาแล้วรึ?”
“ใช่เจ้าค่ะ แต่นางอยู่ในอาการงุนงง ราวกับว่านางโง่งมไปแล้ว” ผู้อาวุโสรองพาเฮยหลว
