บทที่ 676 เฮยหลวนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เสียงนี้เป็นของลู่เฉิน เมื่อทุกคนได้ยินเสียงนี้ต่างก็สะดุ้งตกใจ จากนั้นพลันเห็นอีกฝ่ายปรากฏตัวออกมาจากเงาวิญญาณของดักแด้แมลงวิญญาณ ส่วนดักแด้แมลงวิญญาณนั้นก็ ‘หายไป’ เช่นกัน
“เจ้าจะไม่เป็นอันใดได้อย่างไร?” ผู้อาวุโสรองทั้งตกใจและโกรธเคือง เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้คาดหวังผลลัพธ์ดังกล่าว
ชายหนุ่มยิ้มให้ผู้อาวุโสรองก่อนเอ่ยว่า “มันไม่สามารถทำอะไรข้าได้ ดังนั้นแน่นอนว่าข้าย่อมต้องไม่เป็นไร”
“มันไปไหนแล้ว?” ผู้อาวุโสรองมองหาร่องรอยของดักแด้แมลงวิญญาณ ทว่ากลับหาร่องรอยของมันไม่พบ
“เจ้าคิดอย่างไรเล่า?”
ผู้อาวุโสรองพลันโกรธ “เจ้าหนุ่ม ถ้าเจ้ายังไม่บอกข้า ข้าจะสังหารเจ้าซะ!”
“ถ้าท่านทำได้คงทำไปนานแล้ว เหตุใดจึงยังต้องโต้คารมกับข้าอยู่?”
ผู้อาวุโสรองจ้องอีกฝ่ายด้วยความโมโห “เอาละ มาดูกันว่าข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร!”
ขณะนี้เองร่างของผู้อาวุโสรองพลันเลือนราง
เมื่อผู้อาวุโสคนอื่นเห็นเช่นนี้ สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที ผู้อาวุโสเจ็ดเอ่ยเตือนลู่เฉินว่า “นางกำลังจะใช้…”
ก่อนที่จะกล่าวจบคำ ผู้อาวุโสรองก็พุ่งเข้าไปในร่างชายหนุ่ม ตรงไปยังพื้นที่จิตของเขาทันที
เขายิ้มฝืดเฝื่อน ‘เหตุใดจึงมักมีคนรนหาที่ตาย คิดเข้ามาในร่างของข้าอยู่เสมอนะ?’
ลู่เฉินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนั่งขัดสมาธิและหลับตาลง
ทุกคนเริ่มพูดคุยกันว่าผู้อาวุโสรองจะทำลายวิญญาณของชายหนุ่มหรือไม่ ทว่าทา
