ึงหัวเราะขึ้นมา
ทว่าลู่เฉินกลับแสยะยิ้มพลางมองนาง “ข้าเกรงว่าหากโจมตีเจ้า ตอนนี้เจ้าคงจะพ่ายแพ้ไปแล้ว!”
“ดูเหมือนว่าเจ้าอยากจะให้ข้าโจมตีจนล้มลงไปจริง ๆ สินะ เจ้าจึงจะรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของข้า!” เมื่อเฮยหลวนพูดจบก็ก้าวไปหาลู่เฉินทีละก้าว
ส่วนคนอื่น ๆ คิดว่าชายหนุ่มจะเหมือนทุกคน นั่นคือไม่สามารถขยับกายได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงให้เฮยหลวนเข้ามาจัดการ
เฮยหลวนมายืนตรงหน้าลู่เฉิน และมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา “เจ้าดูตัวเจ้าสิ แม้แต่จะขยับก็ยังทำไม่ได้!”
