ง พากันแปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
“มองอะไร!” ผู้อาวุโสแปดโมโหจนต่อว่าออกมา และรีบเตรียมตัวเข้าไปยังตำหนักผู้อาวุโส
ผู้อาวุโสสี่ขวางทางเขาไว้ “ผู้อาวุโสแปด เจ้าหนุ่มนั่นล่ะ?”
“เจ้าหนุ่มนั่น ดีนัก!” ยิ่งคิดผู้อาวุโสแปดก็ยิ่งโมโห
ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ต่างก็มองหน้ากัน ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ผู้อาวุโสแปด ทำเพียงจ้องมองไปยังคนเหล่านี้ “อีกไม่นานเขาจะออกมา!”
พูดจบ ผู้อาวุโสแปดจึงกระโจนตัวเข้าไปยังตำหนักผู้อาวุโส
ผู้อาวุโสหลาย ๆ คนต่างสงสัย แต่ในขณะนั้นเอง ชายหนุ่มก็ได้ปรากฏตัวขึ้น “ทุกท่านตามหาข้าหรือ?”
เมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ ในขณะนั้น ผู้อาวุโสแต่ละคนก็ยิ่งตกตะลึง โดยเฉพาะผู้อาวุโสเจ็ดที่อยู่ในมุมมืดนั้นเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เจ้าหนุ่ม เจ้าคงจะไม่ได้ทำให้เขาล้มลุกคลุกคลานจนเป็นเช่นนี้หรอกนะ?”
ลู่เฉินฉีกยิ้มพลางพูดว่า “เขาพาข้าไปยังค่ายกลแห่งหนึ่ง เพียงแต่ค่ายกลนั่นถูกข้าเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ทำให้เขาถูกค่ายกลทำร้ายจนบาดเจ็บ”
เมื่อได้ยินว่าถูกค่ายกลทำร้าย ทุกคนต่างรู้สึกแปลกใจ แต่ผู้อาวุโสเจ็ดกลับเอ่ยชื่นชม “ดี ดีมาก!”
ชายหนุ่มมองไปยังผู้อาวุโสสิบ “การแข่งขันยังดำเนินต่อไปหรือไม่?”
“วันนี้พอเท่านี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยเริ่มอีกครั้ง” ผู้อาวุโสสิบพูดจบ ก็ไปประกาศต่อผู้อื่น
เมื่อลู่เฉินเห็นว่าไม่มีเรื่องใดเกี่ยวกับตน จึงกล่าวขอตัวและแยกจากไป
แต่ผู้อาวุโสเจ็ดกลับตามไปอย่างเงียบ ๆ และย
