น้ารับ ทว่าชิงอีถงกลับหัวเราะลั่น “พยานรึ?”
“ใช่” ลู่เฉินขานรับ
ชิงอีถงกลับมองไปยังฉีเจี้ยน “หัวหน้าฉี ท่านอย่าถูกเขาหลอกเด็ดขาด!”
ฉีเจี้ยนมีท่าทางจริงจัง
ลู่เฉินยิ้มพลางพูดว่า “ใกล้แล้ว รออีกสักประเดี๋ยว!”
“ได้ ข้าให้เวลาเจ้าหนึ่งก้านธูป!”
“เจ้าหนุ่ม เจ้าอย่าคิดขัดขืน!” ชิงอีถงกล่าว
ยิ่งชายหนุ่มไม่ได้ตอบกลับ ชิงอีถงก็รู้สึกสงสัย “เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดจะทำสิ่งใด?”
จากนั้นลู่เฉินก็ทำทีราวกับไม่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาก่อน เขาเพียงรออย่างใจเย็น จนกระทั่งเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป ชิงอีถงก็พูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “หัวหน้าฉี ถึงเวลาแล้ว!”
ฉีเจี้ยนมองไปยังลู่เฉินพลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อย่าพูดว่าข้าไม่ให้โอกาสเจ้า!”
“มาแล้ว!” ชายหนุ่มกลับมองไปยังท่ามกลางกลุ่มหมอกที่อยู่ไกล ๆ พลางเผยยิ้มประหลาด
ทุกคนต่างแปลกใจว่าคือผู้ใด
