รั้งที่แล้ว ศิษย์พี่ของข้าเก็บตัวจึงไม่ได้ลงมือ มิเช่นนั้นลำพังเจ้า? ศิษย์พี่ของข้าเพียงใช้นิ้วเดียวก็สามารถเอาชนะเจ้าได้!”
จูเก๋อหลิงเฟิงหัวเราะอย่างเย็นชาก่อนจะมองไปยังกู่ซานฉง “ดูเหมือนว่า ครั้งที่แล้วศิษย์พี่ท่านนี้ของเจ้า คงจะไม่กล้าลงมือ?”
กู่ซานฉงไม่ได้พูดตอบกลับใด ๆ กานจิ่วเม่ยกำลังจะพูด แต่ไป๋หลี่ซานกลับหันไปพูดกับกานจิ่วเม่ยว่า “เอาล่ะ ไม่ต้องพูดแล้ว!”
กานจิ่วเม่ยรู้สึกคับข้องใจเป็นอย่างมาก และในขณะนั้นเอง ไป๋หลี่ซานก็เตรียมที่จะพาลู่เฉินและคนอื่น ๆ ออกไปจากที่นี่ แต่ชิงอีถงกลับกระซิบบางอย่างข้างหูจูเก๋อหลิงเฟิง “ศิษย์พี่จูเก๋อ เจ้าหนุ่มที่ข้าพูดให้ท่านฟังวันนี้ก็คือเขา!”
ชิงอีถงพูดพลางชี้ไปยังชายหนุ่ม
“ข้าก็คิดว่าจะเก่งกาจเพียงใด ที่แท้ก็เป็นเพียงขั้นหลอมแก่นแท้?” จูเก๋อหลิงเฟิงเอ่ยสบประมาท
“อย่าดูถูกเขา”
เมื่อจูเก๋อหลิงเฟิงได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “หรือว่าหากช่วยเจ้าสั่งสอนเขา แล้ว เจ้าจะมอบของสิ่งนั้นให้ข้า?”
“ใช่!”
จูเก๋อหลิงเฟิงรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก จากนั้นจึงขวางทางลู่เฉินและคนอื่น ๆ ที่กำลังจะเดินออกไป “พวกเจ้าคนอื่น ๆ ของภูเขาเดียวดายสามารถไปได้ แต่เจ้าหนุ่มผู้นี้ไปไม่ได้!”
ทุกคนต่างแปลกใจว่าเหตุใดจูเก๋อหลิงเฟิงผู้นี้จึงต้องขัดขวางลู่เฉินเอาไว้
